ตอนแรกผมว่าผมลังเลอยู่ว่าจะบอกดีไหม

แต่สุดท้ายแล้วผมก็คงไม่สามารถร่าเริงได้ในช่วงนี้อยู่ดี

เลยขอบอกในตรงนี้เลยว่า

ที่ผ่านมา ที่ผมเคยบ่นๆว่ามีเรื่องที่น่าเศร้า

เคยพูดถึงคุณค่าของการให้ความสำคัญกับชีวิต

ให้ความสำคัญกับอนาคต

ก็เพราะว่าเมื่อปีก่อน ผมได้รู้ว่าพ่อได้เป็นโรคที่ไม่สามารถรักษาให้หาย

...

ที่ผ่านมา ที่ผมได้เข้าเน็ตน้อยลงเรื่อยๆ เพราะไปช่วยดูแลพ่อแหละ

ผมเองก็อาจะเป็นคนไม่เอาไหน ช่วยอะไรไม่ได้มาก

แต่ก็พยายามช่วยอย่างเต็มที่

และพยายามให้เห็นว่า ไม่ต้องห่วงผมนะ ผมเอาชีวิตรอดได้

...

...

วันที่ 11 พฤษภาคม เวลาช่วงสายๆ

พ่อของผมได้จากไปอย่างสงบ

ถึงแม้จะเป็นเรื่องที่รู้่อยู่แล้วว่าสักวันต้องมา

แต่ไม่รู้เลยว่าจะมาในวันนี้ เพราะไม่นานมานี้ก็ดูปกติมาก

อย่่างไรก็ตาม มันก็เกิดขึ้นแล้ว

...

ช่วงนี้ผมยังไม่อยากเขียนอะไรมาก

เอาเป็นว่า ขอเริ่มด้วยการไว้อาลัย ด้วยการเปล่ยนสีบล็อกในช่วงนี้ครับ

และขอให้เพื่อนๆที่มาเยี่ยมบล็อกตอนนี้ ให้ความสำคัญกับครอบครัวให้มากๆนะครับ

อนาคตไม่มีอะไรที่แน่นอนหรอก

ขอให้ใช้วันนี้กับคนที่เรารักให้ดีที่สุดครับ

...

แล้วเดี๋ยวไว้มาคุยกันต่อนะ

...

...

อ้อ พรุ่งนี้วันที่ 12 พฤษภาคม เป็นวันเกิดผมด้วยล่ะ

แต่มันคงไม่เป็นอะไรที่น่าดีใจมากนัก ช่วงนี้ขอพักใจครับ

ดังนั้นช่วงนี้ผมต้องขอโทษ หากกิจกรรมที่ผมร่วมอยู่ผมคงไม่สามารถทำอะไรได้มากนัก 

แต่ผมจะพยายามกลับมาดูแลและทำงานต่อให้ไวที่สุด

แต่อย่างน้อยขอ 7 วัน กับการดูแลงานศพก่อนครับ