COCON DISH รวมมิตรโคค่อน

หมายเหตุ เป็นเรื่องเมื่อวาน แต่พึ่งมีอารมณ์พิมพ์

เมื่อวานนี้แล้วสำหรับผม มันก็เหมือนเป็นวันสุดท้ายของสัปดาห์นี้แหละ เพราะวันนี้ผมไม่มีเรียน เหมือนจะว่างอะนะ แต่ไม่เลย...เพราะก็ต้องไปทำการบ้านคอมที่คณะอยู่ดี + ช่วยเพื่อนด้วย ที่จริงผมก็ไม่ได้เก่งกาจไรหรอก แต่ก็ช่วยๆเท่าที่ช่วยได้อะนะ แม้ว่าบางทีก็ทำให้ผมทำไม่ทัน และเผลอๆบางทีก็ส่งช้ากว่าคนที่ผมช่วยซะอีก แต่มันก็สุขใจ เพราะการที่ได้ช่วยคนบ้างเนี่ย มันเป็นสัญญาณว่าเรายังมีคุณค่าในสังคมอยู่นะ ... ผมพูดกับเพื่อนแบบนี้เพื่อนผมบอกว่า บ้า...โรคจิต...คิดมาก คุณๆคนที่อ่านอาจคิดเช่นกัน 555 ทนๆไปละกัน

จะพูดว่าเหนื่อย มันก็เหนื่อยจริงๆแหละ เหนื่อยที่ว่าเดี๋ยวนี้ก็เหนื่อยใจแหละ มานึกๆดูแล้วทำไมเราทำเท่าไหร่ก็ทำไม่ได้เท่าคนอื่นเค้าเลย ไอ้เรื่องการออกแบบเนี่ย จะว่าเราค้นคว้าน้อยไปเราก็ค้นแล้วนะ อ่านแล้วนะ แต่ก็ยอมรับว่าผมเป็นคนที่มีเซ๊นส์เรื่องสามมิติค่อนข้างต่ำเลยแหละมั้ง ทำงานพวกสองมิติเช่นวาดๆอะได้ แต่พอเริ่มขึ้นรูปเป็นสามมิติเมื่อไหร่คะแนนก็หายฮวบๆ ผมก็ได้แต่พยายามต่อไปอะนะ คิดว่าทำตามขั้นตอนการเรียนการสอนของอาจารย์ไปเรื่อยๆ ทำให้ดีที่สุดละกัน ผลออกมาแบบไหนก็ถือว่าตั้งใจที่สุดแล้ว

ช่วงหลังพยายามคิดอย่างนี้ คิดไม่ให้ตัวเองจมปรักกับความเครียดในสิ่งที่มีสาระอย่างไร้สาระอย่างนี้ คิดไปมันยิ่งทำให้งานห่วยปล่าวๆเพราะไม่มีอารมณ์จะทำ ประสบการณ์จากปีที่ผ่านมาก็สอนเราแล้วว่า การสร้างความกดดันของตัวเองเพื่อนหวังในตัวเองขยันอะ มีแต่จะทำให้เกิดผลในแง่ลบ แถมยังทำให้คุยกับเพื่อนๆไม่ลงด้วยเพราะเครียดจัด แย่เนอะ

ปีใหม่นี้ ผมก็เลยตั้งใจว่าจะปล่อยวางอะไรต่างๆมากขึ้น คือการคิดงานก็ไม่ได้เค้นทุกส่วนของมันสมองและเวลาว่างที่มีอยู่เพื่องาน งานเท่านั้น แต่ตอนนี้คงต้องมีการผ่อนคลาย พักผ่อน และความบันเทิงอื่นๆบ้างแล้ว บางทีระหว่างที่พักอยู่มันอาจจะมีไอเดียอะไรดีๆผุดขึ้นมาก็ได้เนอะ

เอ้อ ช่วงวันหยุดยาวของผมเนี่ย คงจะปั่นการ์ตูนเพื่อส่งประกวดแล้วอะ ต้องมุ่งมั่นๆ อิๆ