COCON DISH รวมมิตรโคค่อน

ก็...เสียดายอะคับที่เวลาผ่านไปนานแล้วถึงจะมีเวลามาเล่า แต่จะพยายามนึกเท่าที่นึกได้ละกัน

พอไปถึง ร.ร. ปุ๊บ ก็รอรุ่นน้องที่นัดเจอกัน น้องผีถั่วพเนจรแหละ พอได้เจอกันก็เข้าเลย ไปที่แรกก็เจอไรที่น่าสนใจอะคับ นั่นคือมีให้ซื้อกระดาษมาวาดรูป แล้วก็เอามาประมูลขาย เอารายได้ไปช่วยบ้านเด็กอ่อน บ้านเด็กกำพร้า บ้านเด็กผุยากโอกาสอะตอนแรกจำผิด นี่มาแก้แระเป็นอะไรที่ดีนะคับ สนับสนุนน้องๆที่สนใจด้านนี้ด้วย เห็นวาดกันอื้อเลย ผมก็เลยไปวาดมั่ง วาดไปวาดมาก็ออกมาเป็นนักเรียนหญิง ม ต้น ในชุดคอซองมาหนึ่งคน วาดขาวดำ แหะๆ ขี้เกียจลงสี

ช่วงนั้นก็มีอะไรดีๆเยอะคับ ได้เจอคนที่เคยเห็นงานผมตั้งแต่ในบอร์ดพ๊อคเก็ตแล้วคนนึง ขอบคุณค้าบที่จำงานผมได้ แล้วก็มีคนที่รู้จักผมทางบล็อคอีกที จะว่าไปได้ข่าวว่าในบอร์ดพ๊อคเก็ตนี่ก็มีสามเสนหลายคนอยู่นิ น้องๆบอก มีรุ่นพี่หลายคนเป็นศิษย์เก่าที่นี่ด้วยนะเออ แต่ไม่กล้าอ้างอิง กัวจำชื่อผิด แหะๆ

อ้อๆ มีรุ่นน้อง ม6 กลุ่มนึง เห็นแฟ้มผมที่เอามาด้วยแล้วมีของาน เสียดายจังที่ไม่ได้เอาแฟ้มที่งานเยอะๆมา เลยแจกได้แค่ภาพเดียวคือภาพที่เป็นเฮดบล็อคอะคับ พอดีติดแฟ้มมา ที่เหลือเป็นงานออริจินอล คงให้ไม่ได้อะ อย่างไรก็ตามก็รู้สึกดีจังที่ยังมีคนสนใจงานของผม งั้นก็สู้ต่อไป เย่

หลังจากนั้นก็เดินไปที่ส่วนอื่นๆของงาน จัดงานได้ดีเลยแหละสมกับครบรอบ50ปีจิงๆ มีไปห้องวิชาภาษาฝรั่งเศสไปซื้อถุงจิ๋วๆมา ที่จิงมันมีคำภาษาฝรั่งเศสขึ้นมา แต่อ่านแต่ละคำมีแต่คำแบบประมาณว่า จะเอาถึงนี้ไปให้แฟนเลยไม่เอาดีก่า ก็เลยให้เขียนคำที่เราพูดบ่อยเป็นเวอร์ชั่นอังกิดไป คือ I'm sorry. แหะๆ

แล้วก็ไปตึกโซนสายวิทย์ต่อคับ ทางนี้จะมีอาจารย์ที่ผมรู้จักมากหน่อยเพราะเรียนสายวิทย์นี่นา ไปถึงก็เข้าโซนคณิตเลย ทำได้เจ๋งมัก มีเป็นห้องมืดติดดาวเรืองแสง ข้างในเป็นสื่อการสอนที่มีความรู้ทางคณิตศาสตร์ เป็นประวัติศาสตร์เลย เยี่ยมๆ แล้วก็มาเจอคำถามที่ผมถามทิ้งท้ายไว้ครั้งนี้แล้วแหละคับ ก็คือ

ให้เติมเครื่องหมายทางคณิตศาสตร์ ตรงกลางระหว่าง 2 กับ 3 ให้ได้ผลว่า มากกว่า2แต่น้อยกว่า3

คำตอบคือ จุด คับ

ลองดูจิ

2.3

ใช่มะ อิๆ ที่จิงก็คิดอยู่นานไปถึงสแควรูทเลยแหละ แต่ไม่รู้ทำไมอยู่ๆแวบไอ้นี่มา ลองพูดลอยๆ กลับถูกแฮะ ได้ปากกาหมึกน้ำเงินแต่แท่งสีเขียวมาอันนึง ก็ดีนิแม้ว่าน่าจะเป็นไรที่มันสื่อถึงที่นี่หน่อย แต่ก็นะ ยังดีกว่าไม่ได้ แล้วก็ดูส่วนอื่นๆต่อไปโดยเฉพาะปัญหาเชาว์แบบที่ถามไปเมื่อกี๋ หนุกดีๆ

เสร็จแล้ว พอดีน้องผีถั่วเค้าสนใจเรื่องนึงเกี่ยวกับคณิต พี่เลยขอออกมาไปหาอาจารย์หน่อยอะ ก็เลยเดินไปที่แถวห้องพักอาจารย์ ไม่กล้าเข้าเท่าไหร่แฮะก็เลยได้แต่ด้อมๆมองๆหาครูที่คุ้นๆหน่อยแต่ไม่ค่อยเจอ สุดท้ายก็เจอครูที่อยู่นอกห้อง ก็ได้คุยๆ+ระบายความเครียดตอนเรียนที่คณะ แล้วอาจารย์ก็บอกเหมือนที่ผู้ใหญ่หลายๆคนบอกผม ก็คือ บอกว่าผมผอมลงนะ รักษาสุขภาพด้วย ... ก็จิงคับ ทั้งอดนอนอดกินนี่หน่า แต่ก็ดีใจที่ครูยังเป็นห่วงอะนะ แล้วก่อนไปก็ยังมีครูคนนึงออกมาคุยกับผมอีก แล้วก็บอกว่าภาพที่ผมวาดบนผ้าใบที่เป็นเรื่องภูเขาไฟก็มีเอาไปติดที่ห้องวิทย์แล้ว แต่มันปิดแล้วอะ เสียดายจัง

หลังจากนั้นก็กลับไปเอาถุงจิ๋วที่ทำไว้ตอนแรก เค้าเก็บงานหมดแล้วอะ เพราะมันมีแค่ครึ่งวันแต่ผมเจือกไปช่วงท้ายๆ ก็ไม่รุนี่ ดีที่ไม่ไปตอนบ่าย คงเสียค่าโง่ แหะๆ

แต่ก็ไม่เสียเปล่านะ เพราะวันนี้ก็ได้นั่งคุยกับรุ่นน้องที่มีทั้งเพื่อนและรุ่นพี่ของผีถั่ว คนนึงก็เป็นคนที่มีบล็อคเช่นกัน คือ P-SUKE เป็นรุ่นน้องผมปีนึงคับ ก็มีนั่งวาดรูปเล่น แลกกันไปมา แต่ที่น่าสนุกคือผมมีเอาภาพผู้ชายของน้องผีถั่วมาวาดเป็นลายเส้นของตัวเองอะคับ มีสองภาพ ช่วงนี้กำลังฝึกวาดผู้ชายอยู่พอดีเลยวาดซะหน่อย

อะ นี่คับ

ภาพแรกเป็นด้านข้าง น้องเค้าวาดดีนะ พูดตรงๆจัดเป็นคนที่วาดหน้าข้างได้ดีกว่าหน้าตรง มีคนแบบนี้พอควรเลยแหละ แต่พอดีผมไม่เป็นเช่นนั้น ก็วาดอย่างยากลำบากอยู่ สุดท้ายก็ออกมาประมาณที่เห็นคับ แต่ต้นแบบนี่ผมชอบตรงท่าทางที่เป็นธรรมชาติแหละ ลอกท่าทางแล้วออกมาดีแฮะ ปกติผมจะวาดท่าทื่อๆน่ะเพราะไม่รู้ว่ามันควรจะเป็นท่าไง จะเอาตัวเองเป็นบรรทัดฐานไม่ได้ เพราะผมเองก็บุคลิกใช่จะดีปกตินัก แหะๆ

ภาพต่อมาเป็นภาพที่ถ้าไม่ได้ดูแบบจากน้องคงไม่คิดจะวาดเลยเพราะเป็นท่าที่ยากง่ะ ยอมรับว่าที่ผ่านมาผมชอบหนีท่ายากๆจนส่งผลเสียทำให้วาดสัดส่วนไม่ค่อยแม่นนัก แต่ครั้งนี้ลองวาดดูดีก่า เพราะต้นแบบวาดไว้ท่าทางน่าหนุกดี จิงๆต้นแบบเป็นภาพเต็มตัวแต่ผมมาวาดแค่ครึ่งนึงคับ เป็นดังนี้

รวมๆแล้ว ก็ทำให้ผมมั่นใจที่จะวาดผู้ชายขึ้นเยอะเลยแหละ เพราะเป็นครั้งแรกที่วาดผู้ชายได้ถึงสองภาพในวันเดียว ปกติสมัยก่อนวาดแต่ละทีเค้นแทบตาย ก็นะ...ปีนี้ตั้งเป้าหมายฝึกวาดผู้ชายแล้ว ต้องสู้ๆ

เสร็จปุ๊บก็นั่งเรื่อยเปื่อย แล้วก็เจออาจารย์คนที่คุ้นเคยเดินผ่านมา ก็เลยรีบวิ่งไปทัก ที่คุ้นเคยเพราะเป็นอาจารย์ที่ทำเกี่ยวกับโครงงานวิทยาศาสตร์ตอน ม5แล้วพอดีกลุ่มผมเป็นกลุ่มเดียวที่ทำจิงจังต่อจนขนาดปิดเทอม ม5 ไปทำที่ ม.มหิดล จนทำให้ได้รู้จักรุ่นพี่ที่นั่นที่คอยมาดูแลช่วยเหลืออยู่เป็นเดือน แล้วเท่านั้นไม่พอ ผมยังต้องไปนำเสนอที่ตึกสหประชาชาติในกรุงเทพน่ะ อายจังๆ เวลาพูดที่เวทีนี่พูดไม่ออก อายโคตร แต่ก็ดีเพราะคนฟังเค้าไม่ซีเรียส เค้ารู้อยู่แล้วว่าเราก็ยังเด็กอยู่อะนะ แหะๆ ... ดังนั้นโดยรวมทำให้สนิทกับอาจารย์เลยแหละ ที่จริงอาจารย์คนนี้เคยขอให้ผมวาดการ์ตูนวิทยาศาสตร์ให้อยู่ เกือบจะมีเป็นเรื่องที่สามอยู่แล้ว แต่เพราะช้าไปอะ มันเริ่มกิจกรรมคณะแล้ว และหลังจากนั้นก็ไม่ว่างเลย เสียดายจิงๆ

ว่ากันต่อ ก็ได้ไปคุยหลายๆเรื่องอะคับ ยืนคุยตั้งนานเลย อาจารย์ก็ถามไถ่เรื่องต่างๆว่าเป็นไงบ้าง ไรทำนองนี้อะคับ เพราะก็เคยคุยตั้งแต่ก่อนจบอยู่แล้วว่าผมจะเข้าคณะสถาปัตย์อยู่แล้วแหละ แล้วครูเค้าก็บอกอยู่ว่างานหนักนะ ใช่คับ มันหนักเลยแหละ แต่ที่ผมพบอยู่ตอนนี้มันหนักใจมากกว่าคับ เหนื่อยกายอะก็มากแต่ไม่เครียดเท่าใจอะคับ แต่ถึงไงก็สู้ต่อไปวุ๊ย

คุยสักพักก็ขอปลีกตัวก่อนเพราะรุ่นน้องรอนานแระ หลังจากนั้นก็นั่งเรื่อยเปื่อยสักพักแล้วก็กลับบ้าน

รวมๆแล้ว มันทำให้วันนั้นเป็นวันหนึ่งที่ผมอยากจดจำมากที่สุดเลยคับ

แก้ไขเมื่อ 5/2/2548 10:45:30