COCON DISH รวมมิตรโคค่อน

ที่จริงตั้งแต่ปิดเทอมมาผมอยากวาดภาพนู้นภาพนี้เต็มไปหมดเลยนะ เนื่องจากโดนจำกัดขอบเขตการวาดการ์ตูนเป็นเวลานาน แต่พอมีเวลาว่างจริงๆ ก็เกิดปัญหามากมาย วุ่นวาย สับสน ไม่รู้ทำไมถึงทำงานได้ไม่ค่อยเยอะเหมือนที่คิดไว้เลย พอเริ่มมีสติก็ประมวลสาเหตุของเรื่องเหล่านี้ได้ดังนี้

1. สมัยก่อนผมใช้เวลาปิดเทอมทั้งหมดกับการเล่นเกม ไม่เคยคิดจะทำงานจริงจังหรอก พึ่งมาเป็นปีนี้เอง ทำให้ถึงทำงานเยอะกว่าปีก่อนก็ยังรู้สึกว่าไม่พอ เพราะใจมันว่างให้คิด

2. สิ่งที่อยากวาดบางอย่างมันยากเกินความสามารถ บางอย่างวาดเท่าไหร่ก็วาดไม่ได้ดั่งใจ บางอย่างพอจะเริ่มวาดก็ถอดใจไปก่อนแล้ว พลางคิดว่าตอนนั้นเราคิดทำได้ไง ก็ได้แต่จำๆไอเดียไว้แล้วค่อยเอามาใช้ภายหลัง

3. อยากวาดนู่นวาดนี่จนไม่รู้จะเริ่มอะไรก่อนดี ปัญหางี่เง่าแต่คิดว่าทุกคนน่าจะเป็นกัน

4.มีงานหลักค้ำหัวอยู่เช่นวาดคอมิครวมเล่มร่วมกับเพื่อนๆทั้งเพื่อนและพี่ๆบอร์ดและเพื่อนที่คณะ

5.อากาศร้อน ร้อนจริงๆ

6.เวลาที่เหมือนจะว่าง แต่ก็ไม่ได้ว่างต่อเนื่องเล้ย ต้องมีไปนู่นไปนี่ ช่วยนี่นิด ช่วยนั่นหน่อย ไม่อยากบ่นหรอกเพราะปิดเทอมมันก็ควรช่วยงานบ้านนี่นะ ต้องคิดด้วยซ้ำว่ายังดีที่ไม่เสียความส่วนตัวไปหมดสิ้นเหมือนบางครอบครัว

รวมๆก็ประมาณนี้แหละคับ

แต่ช่วงหลังเริ่มคิดได้ว่าเราไม่ควรเครียดเกินไป ปล่อยให้ไอเดียมันไหลตามสบายดีกว่า เนอะ

เมื่อคืนผมลองวาดภาพตามออร์เดอร์นึง ประมาณว่า "วาดรูปที่เข้ากับอารมณ์ที่ต้องรอ ชายที่ต้องรอคำตอบจากคนที่รัก ว่าเธอจะยอมรับความรักของชายหรือป่าว"

เหมือนไม่มีอะไร แต่มายากตรงที่ว่าภาพเดียวจะให้รู้หมดว่าเรื่องราวทั้งหมดเป็นไงได้อย่างไร อ๊าก คิดไม่ออก จริงๆก็ว่าจะวาดคนรอโทรศัพท์ที่คนรักโทรมา แต่วาดไปวาดมาก็ยังไม่อธิบายได้ทั้งหมดเลย คิดไม่ออกๆ อ้า...

วาดคนคิดไอเดียไม่ออกดีก่า

วาดๆเสร็จลงแสงเงาสานเส้นหยาบๆหน่อยตามอารมณ์ก็ได้ดังนี้

ของที่เอามาใช้ประกอบฉากส่วนใหญ่ก็มีในห้องเราแหละ แม้แต่มือถือก็ขี้เกียจออกแบบใหม่ ไม่สันทัด แต่ไอ้คนนี้ไม่ใช่เรานา 555 ของอันนึงที่เราเมคเองเพราะเราไม่มีวันเคยมีแน่ก็คือกรอบรูปผู้หญิงคับ

ภาพนี้ก็สรุปง่ายๆว่าเป็นคนที่ไม่รู้จะทำไร วาดรูปก็วาดไม่ออก ปิดเทอมเซ็งๆจะโทรหาเพื่อนแต่มันก็ตีหนึ่งแล้วไรงี้ อ้าว นี่เราเองนี่หว่า แต่คนที่ผมวาดไม่ใช่ผมละกัน 555

แล้วเจอกันใหม่คับ