COCON DISH รวมมิตรโคค่อน

คำเตือน ครั้งนี้โหลดโหดๆครั้งแรกนะเอ้อ สิบกว่าภาพ แต่ก็อยากให้ดู เปิดทิ้งไว้แล้วค่อยมาดูทีเดียวก็ดีนะคับ จะได้ไม่เสียอรรถรส

วันนี้ผมมีนัดกับเพื่อนๆคณะถาปัตเพื่อไปงานสถาปนิกของปีนี้คับ ซึ่งที่จิงแล้วนัดกันมาตั้งแต่ต้นเดือนแล้ว โดยเดิมทีผมเองไม่ได้เป็นคนเสนอความคิดจะไปหรอก โดยส่วนตัวแล้วผมเฉยๆ แต่เห็นเพื่ออยากไปกันก็เลยว่าจะไปเดินเล่นสักหน่อย ก็เลยนัดๆแล้วก็ให้ช่วยๆชวนกันไป ชวนไปชวนมาผมเลยกลายเป็นแกนนำในการวางแผนการไปเฉย

เท่านั้นไม่พอ ยิ่งใกล้วันที่นัดกันไป คนที่จะไปก็น้อยลงไปเรื่อยๆ ด้วยเหตุสุดวิสัยอันน่าสงสารเช่นต้องอยู่เฝ้าบ้านเป็นต้น อีกคนนึงก็โทรไปไม่ติดทั้งเบอร์บ้านแล้วก็เบอร์มือถือ จนเมื่อคืนเหลือคนที่จะไปรวมผมแล้วเป็นสามคน

พอถึงวันที่จะไปกัน จากข้อสรุปที่ว่าจะนั่งแท็กซี่ไปอิมแพคเมืองทองธานี จึงนัดกันที่หน้าสถานีรถไฟใต้ดินสวนจตุจักร ซึ่งมันเชื่อมต่อกันกับสถานีบีทีเอสหมอชิต ผมเองก็พลาดไปที่นัดแบบนี้ เพราะปกติแล้วประตูที่มันเชื่อมกันใกล้สุดมันมีแต่ด้านเดียว แต่ที่นี่กับเชื่อมกันได้ใกล้กันทั้งสองฝั่งถนนเลย ทำเอาเกือบไม่เจอกัน ต้องโทรศัพท์เอา แล้วก็ได้เจอเพื่อนคนนึงแระ

อีกคนนึงรอสักพักก็ยังไม่มาเลยโทรไปถามแต่ก็ไม่มีใครรับสาย รอสักพักเพื่อนก็โทรกลับมาบอกว่าต้องอยู่รอรับญาติ ฮ่วย หายไปอีกคน สุดท้ายก็เหลือแค่สองคนคับ ก็ถามเพื่อนว่ายังจะไปป่าว สุดท้ายตัดสินใจไปก็เลยไป เย่

แต่ในเมื่อเหลือแค่สองคน ก็เลยใช้แผนเดิมคือไปแท็กซี่ไม่ได้ เพราะมันแพงเกิน ก็เลยว่าเปลี่ยนแผนเป็นไปรถเมล์ แต่มันก็ผิดแผนไปตั้งแต่แรกเพราะถ้าขึ้นรถเมล์ก็น่าจะขึ้นสาย166ที่อนุสาวรีย์ ดังนั้นผมเลยโทรไปถามญาติว่าจากหมอชิตนี่นั่งอะไรไปได้ ก็ได้คำตอบว่าสาย52ผมเลยขึ้นไอ้เบอร์นี้ไป นั่งไปเรื่อยๆ

ไอ้ความสนุก(มั้ง)แต่ทรหดเนี่ย มันเริ่มต้นขึ้นที่ตอนนี้แหละคับ ก็คือเริ่มจากว่าผมดันนั่งเลยไปป้ายนึง แบบว่านั่งเลยไปนิดนึงแล้วพึ่งเห็นป้ายสีแดงฉานที่เป็นป้ายงานสถาปนิก เคียงคู่กับป้ายอักษรเมืองทองธานี ก็เลยรีบเรียกเพื่อนบอกว่าท่าจะเลยแล้ว ก็เลยรีบลงป้ายถัดไป แต่มันก็ดันเลยไปอีกไกล ตอนแรกผมว่าไม่น่าไกลก็เลยว่าจะเดินย้อนกลับไปที่ตรงนั้น

เหมือนจะใกล้นะ แต่ก็ไกลกว่าที่คิดเพราะมันยาวกว่าป้ายรถเมล์นึงในเมือง แถมต้องข้ามถนนใหญ่อีก เดินไปจนเริ่มล้าๆกัน ในที่สุดก็ถึงปากซอยที่มีป้ายนั่น ยัง...ยังไม่พอคับ นี่พึ่งเริ่มความมันส์ที่แท้จริง นั่นคือ ตอนแรกคิดว่าเดินเข้าไปในซอยไม่มากก็คงถึงแล้ว ก็เลยบอกเพื่อนว่างั้นเดินเข้าไปเองเถอะ

...แต่

พอพ้นตึกแถวที่ซอยแล้ว มันเป็นทางด่วน....!

ทางที่ยาวแทบจะไม่เห็นที่สิ้นสุด เห็นเมืองทองธานีอยู่ไกลลิบ เดินไปตั้งนานแล้วแต่มันก็ดูไม่ใกล้เข้ามาเล้ย ก็เริ่มผลัดกันบ่นแล้ว ผมก็คิดในแง่ดีว่า เอาวะ คิดว่าเหมือนไป รด. ไง แต่ดูท่าเพื่อนผมจาไม่เล่นด้วย ความเหนื่อยเริ่มครอบงำทั้งคู่ถึงขนาดว่าจะโบกรถไปด้วยแหล่ว แต่ก็นะ เอ้า เดินต่อไป ไม่รู้ไกลกี่กิโลนะ แต่เอาเป็นว่าเดินจนเบลอเลย แถมระหว่างทางก็มีฝนตกปรอยๆอีก ยังดีที่มีร่ม แต่ก็กางได้แค่สองสามนาทีก็หยุดตก ตกมาทำไมฟะ

ไกลเท่าไหร่ผมไม่รู้ ไม่ได้วัด แต่พอมาเล่าให้ญาติฟังญาติก็แทบช็อคว่าเดินไปได้ไง แล้วก็บอกว่ามันมีรถสองแถวรับส่ง...น่าน ผมไม่เห็นเลยนี่หว่า แต่ที่ชวนเจ็บใจนักก็คือ ผมเห็น166มันแล่นฉิวผ่านหน้าไป

แง...น่าจะนัดที่อนุสาวรีย์ตั้งแต่แรก

แต่แล้ว ในที่สุดก็ถึงคับ ไอ้ตอนที่เข้าไปเนี่ย แทบซึ้ง ถึงแล้ววุ๊ย แอร์เย็นดี

ผมว่าการมาแบบนี้ถึงเหนื่อยแต่ก็สนุก ได้ประสบการณ์ดี ไม่รู้ผมคิดคนเดียวป่าว ผมยิ่งผิดปกติ เอาเป็นว่าตอนนี้ถึงแล้วกัน แต่ตอนนี้ผมก็หิวแล้วเลยบอกเพื่อนว่าไปกินข้าวก่อนเถอะ ดังนั้นก็เลยเดินทะลุออกไปหลังอิมแพคเป็นศูนย์อาหาร ซึ่งก็อร่อยดี แต่โดนหลอกเรื่องน้ำปั่นอยู่ หวานเกินปายยยยยยยยยยย

อ่ะๆ เสร็จแล้วก็กลับมาสู้ชีวิตดูงานต่อ ก็มันเป็นเป้าหมายหลักนี่หว่า

ระหว่างทาง ไปเจอนี่คับ เครื่องทำอากาศให้เป็นน้ำดื่ม...ตอนนั้นผมหิวน้ำคับก็เลยลอง เพื่อนก็บอกให้ผมลองก่อน ผมก็เลยลองสักกรวยนึง...ภาชนะกระดาษแหละ ดื่มไปอึกนึง ..รสชาติแหม่งๆแฮะ หรือผมคิดไปเอง ก็เลยบอกเพื่อนว่ากินจิ เพื่อนผมก็เห็นหน้าผมแวบนั้นแล้วเลยว่าแหวะแน่แต่ผมก็ขอให้ลองๆก่อน เพื่อนก็เลยลองสักไม่ถึงครึ่งกรวย ...แล้วก็.....ตกลงแหวะแฮะ 555

สงสัยอากาศเป็นพิษ น้ำที่ออกมาเลยแหม่งๆอะ ก็เลยได้เรื่องไว้ด่ากันเล่นอีกประเด็น

คือไม่รู้ว่าเครื่องเสียป่าวนะ พอดีผมไม่ได้อ่านวิธีทำอะ ถ้าคนที่เกี่ยวข้องกับเครื่องนี้มาอ่านเข้าก็ขอโทษด้วยนะคับ แต่มันรสแหวะจิงๆ เหมือนยาอะไรไม่รู้ไม่อยากโกหกคับ

ต่อๆ หลังจากนั้นก็เดินทั่วไป ดูจุดต่างๆของงาน รวมๆแล้วก็ได้จุดที่น่าสนใจมาให้ดูกันดังนี้คับ ซึ่งอาจไม่ใช่สิ่งที่นิยมสุดของงาน คือเอาแค่ความสนใจของเพื่อนกับผมเป็นบรรทัดฐาน 555

เอาทั่วๆไปก่อนนะ ขอโทษที่พวกนี้ผมคงเครดิตไม่ไหว จำชื่อไม่ได้

งานชิ้นแรกที่ถ่ายคับ เป็นโคมไฟสุดแรงที่เพื่อนให้ผมถ่ายมา หยุกหยุยๆ

อันนี้ก็โคมไฟอีกแล้วอันนี้ของจิงหมุนด้วยนะคับ งามๆ

อันนี้ไม่ใช่โคมไฟ แต่เป็นกระจกสี พอดีเพื่อนตั้งใจแวะ ผมเลยมาดู ชอบบานนี้ที่สุดเลยถ่ายมา พอดีแสงที่เขาใช้ก็เข้าพอดีคับ ถ่ายแล้วได้อารมณ์

อันนี้เป็นพวกผนังมั้ง เจ๋งดีอะ นึกถึงพวกฉากถ่ายภาพสตูดิโอตามสยาม อยากให้มีแบบนี้อะคับ น่าจะเจ๋งเนอะ

กลับมาโคมไฟอีกครั้ง...แมลง เพื่อนบอกว่าอุตส่าห์ทำตา น่าเกลียดดี

อันนี้เป็นความชอบของผมอย่างแท้จิง เพราะอยากถ่ายเอง ฟอร์มที่เรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง ถ่ายมุมนี้ให้เหลือช่องว่างด้านขวาให้ดูได้อารมณ์เหงาๆอะ เพื่อนๆผู้อ่านอาจไม่คิดงั้นด้วยแต่ยังไงผมก็ชอบภาพนี้ที่สุดอยู่ดี

มันคล้ายนาฬิกาทรายด้วย พอดีอ่านการ์ตูนผู้หญิงเรื่อง นาฬิกาทรายรัก ของASHIHARA Hinako แล้วอินจัด จากที่ชอบนาฬิกาทรายแล้วทำให้ยิ่งชอบเข้าไปอีก เกี่ยวกับเรื่องในอดีตของตัวละครนึงอะ พึ่งออกเล่มแรกเลยยังรู้ตัวเรื่องแค่นี้ แต่อ่านแล้วมันโดนอะ สเป็กผม

นอกเรื่องนานแระ ต่อๆ

ไหนๆซุ้มนี้ของดีเยอะ เลยขอถ่ายรวมๆอีกภาพนึงคับผม

ภาพนี้ได้จากการถ่ายโคมไฟอันหนึ่งโดยหันกล้องขึ้นไปอะคับ ตัวโคมไฟมันเป็นเกรียวลงมามั้งถ้าจำไม่ผิด ผมก็แค่ถ่ายย้อนขึ้นไปคับ ได้อารมณ์วิบวับดี จิงๆถ่ายอีกภาพแล้วก็วิบวับกว่านะแต่พอมาดูในคอมแล้วมันเบลอไป ไม่สวย

อะๆ เดินไปเรื่อยๆ ในที่สุดก็เจอซุ้มที่เพื่อนผมยกให้ว่าสุดยอดที่สุดแล้ว ซึ่งผมก็เห็นด้วยเช่นกัน แล้วมีภาพที่นี่มากที่สุด จึงขอเครดิตไว้นะคับ

ชื่อคือ MENUเป็นของเดนมาร์กนะ เท่าที่เพื่อนบอกมา เป็นพวกเครื่องใช้ในห้องครัวและห้องอาหารคับ ดีไซน์ของเค้ามันสุดยิดจิงๆ แบบว่าเพื่อนคลั่งเลย 555 เริ่มตั้งแต่เจอภาพของตกแต่งอันนึง ก็เลยเข้าไปดู แล้วก็เจอสิ่งมหัศจรรย์อื่นๆอีกเช่นเครื่องครัวที่ออกแบบประมาณว่า...คิดได้ไง พอดีเพื่อนผมอยู่ภาควิชาออกแบบอุตสาหกรรมเลยสนใจเป็นพิเศษมั้ง หรือไม่ก็เก็บข้อมูลไว้ใช้ตอนเรียน 555

เอาภาพถ่ายแบบรวมๆสามชิ้นมาให้ดูละกัน

อันบนสุดนี่น่าจะเป็นที่บดมั้ง คิดว่าใช่ อันซ้ายล่างเป็นอะไรไม่แน่ใจแฮะ ผมลืม แต่ดีไซน์เจ๋งใช่ไหมล่ะ ที่ทึ่งสุดก็ขวาล่างแหละ

เชื่อไหมคับ ว่านั่นคือ ......มีด

ดูราคาแล้วเป็นไงคับ นั่นแหละ ค่าดีไซน์ เหอๆ

อ้อ ภาพนี้ถ่ายติดผมกับเพื่อนด้วยนะ เจอไหมค้าบ แม้ไม่ชัดก็เหอะ

ต่อๆ หลังจากนั้นผมก็เจอของตกแต่งอันนึงที่เพื่นผมสนใจตั้งแต่แรกอะ เลยถ่ายเก็บไว้ ผมว่ามันสวยจิงๆ ซึ่งคือไอ้นี่คับ

จัดแสงเงาแล้วงามสง่าชิบ คนถ่ายเก่งๆอาจถ่ายได้ดีกว่านี้นะคับ

ถัดมาก็ดูของอื่นๆทั่วไป มันเจ๋งมากๆ ดูกันเลยคับ

เรียบง่ายแต่มีสไตล์ ผมว่างั้นนะ ดูราคาแล้วก็...เรามาดูอย่างเดียวดีก่า

แล้วก็ มาดูผลลัพธ์บนโต๊ะกันดีก่า

ที่ผมชอบที่สุดคือพวกเครื่องใช้ที่ฐานเป็นทรงกลม กลิ้งๆกลุกๆดี อย่างที่เห็นเป็นทรงกลมเงินๆสองลูกนั่น มันคือที่ใส่เกลือกับพริกไทยคับ

ที่จิงมีอะไรเจ๋งๆอีกมากมายแต่บางอย่างผมยังไม่ได้ถามเลยยังไม่ได้เก็ท ไว้จะหาเวลามาถามเพื่อนผมอีกที เค้าถามเยอะอยู่

อะ หลังจากนั้นก็เดินดูทั่วไปอีก ก็ไม่ค่อยมีอะไรแล้ว แถมทั้งคู่ก็เบื่อและเหนื่อยแล้วเลยตัดสินใจกลับ แต่ก็ไม่ได้ถึงบ้านในทันใดหรอกคับ กว่าจะออกจากที่นี่ได้ก็ลำบากพอดู เพราะตอนนั่งรถสองแถวที่บริการฟรีนี่ก็ไม่รู้จะลงตรงไหน สุดท้ายนั่งวนไปรอบนึง จนกลับมาที่นึง เลยไม่กล้าสบตายามที่เราไปถามทางก่อนหน้านี้ เดี๋ยวเขาหาว่าเราโง่ เอิ๊กๆ

ในที่สุดก็ไปถึงรถเมล์สาย 166 คับ ก็เลยขึ้นไป แต่ด้วยความไม่รู้...อีกแล้ว ว่าถ้าขึ้นตรงนี้ มันจะวนไปถึงปากเกร็ดก่อนแล้วค่อยย้อนกลับมาขึ้นทางด่วนกลับอนุสาวรีย์ ก็เลยได้เที่ยวฟรีอีกรอบคับ เป็นครั้งแรกที่ผมไปปากเกร็ดเลยนา เสียดายที่ไม่เห็นท่าข้ามฟากไปเกาะเกร็ดแฮะ ตอนแรกว่าจะถ่ายรูปเป็นที่ระลึกแต่ตอนอยู่ในรถเมล์ มุมมันไม่น่าประทับใจเท่าไหร่เลยไม่ถ่าย ที่จิงน่าจะมีมุมสวยแหละ ว่างๆอาจหาโอกาสไป

หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรมากคับ ก็นั่งไปถึงอนุสาวรีย์ แต่พอดีผมอยากไปหาไรกินหน่อย แล้วก็หาร้านที่จตุจักรที่มีขายซีดีของจิบลิอะ ก็เลยนั่งรถเมล์ไปต่อถึงที่นั่น แต่ร้านดันปิดอีก เพื่อนก็เลยบอกว่าอย่างน้อยก็ให้เรารู้ว่าร้านอยู่ไหน

...จะรู้ได้ไงวะ ก็เดินตามต้อยๆตลอด ไม่ได้จำทาง 555

ต่อจากนั้นก็แวะกินของว่างหน่อย เป็นลอดช่อง ซึ่งผมกับเพื่อนว่าไม่ค่อยอร่อยนัก แล้วก็กินน้ำฟรีหลายแก้ว ถึงค่อยออกจากจตุจักรแล้วแยกย้ายกันไป

เชื่อว่าคงโทรมทั้งสองฝ่ายแหละคับ 555

ผมก็เหนื่อยมากนะ แต่ถ้าไม่เล่าตอนนี้เรื่องคงไม่สด เลยมาพิมพ์ๆเอาเนี่ย

เป็นวันมันส์ๆวันหนึ่งเลยคับ ทรหดจิงๆ