ปี 2008 ที่เริ่มต้นด้วยข่าวร้ายทั้งสากลและใกล้ตัว
posted on 04 Jan 2008 00:21 by cocon in DIARY-Simpleเพียงแค่ปีใหม่ผ่านพ้นไปแค่ 3 วัน ... ผมก็จะยิ้มไม่ออกอยู่แล้ว
เริ่มต้นด้วยวันที่ 2 กับข่าวร้ายที่ทุกคนชาวไทยน่าจะรู้ดี
กับข่าวการสิ้นพระชนม์ของสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอฯ
...
ผมรู้ข่าวครั้งแรกด้วยความบังเอิญจากการเปิดบอร์ดการ์ตูนแล้วมีคนแจ้งในนั้น
เพราะเช้าวันนั้นผมรีบไปคณะโดยที่ไม่ได้ดูโทรทัศน์
ถึงแม้ไม่ได้แปลกใจนักเพราะตั้งแต่ตามข่าวก็รู้แล้วว่าวันแบบนี้ต้องมาสักวัน
แต่ถึงไงก็รู้สึกใจหายอยู่ดีในแวบแรกที่ได้เห็นประโยคนั้น
...
วันเดียวกันนี้ ระหว่างผมกำลังเดินกลับบ้าน
ตรงสี่แยกพระราม9ซึ่งตอนนี้มีทีวีอยู่ ก็ได้ฉายข่าวเรื่องนี้ด้วย
ผม...ยืนนิ่งดูข่าวนั้นสักพักหนึ่ง ก่อนที่จะเดินกลับบ้านไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง
...
ตื่นเช้าขึ้นมาในวันที่3 ... วันนี้มีหนังสือพิมพ์อยู่มี่โต๊ะชั้นล่าง
เพียงแค่ภาพใหญ่ๆของสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอเจ้าฟ้ากัลยานิวัฒนากรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์
มันก็ปวดใจ...มากมาย
ทั้งๆที่จริงๆแล้วผมเองก็ไม่ค่อยได้ตามข่าว แต่ผมก็รู้ว่าท่านได้ทำอะไรดีๆให้กับคนไทยมากจริงๆ
เป็นความสูญเสียอันยิ่งใหญ่ของคนไทยจริงๆ
...
หลังจากนั้นผมก็เดินทางไปมหาลัยโดยขึ้นรถไฟใต้ดิน
วันนี้ในขบวนรถมีคนแน่นมากมายเช่นเคย แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือโทนสีเสื้อผ้า
จากเหลืองชมพู กลายเป็นโทนขาวเทาดำ อย่างกับกลายเป็นหนังขาวดำเลย
และพอไปถึงที่คณะ เพื่อนๆของผมก็ได้ใส่โทนนี้เช่นกัน แม้แต่อาจารย์ก็ด้วย
ส่วนผมเองวันนี้ซึ่งอากาศหนาว ผมก็หยิบเสื้อหนาวมาใส่ ตัวที่ผมมีอยู่ก็สีดำสนิทพอดี
รวมกับกางเกงและรองเท้าหนังก็เลยดำทั้งตัว และเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อยากใส่ให้เพื่อไว้อาลัยจริงๆ
...
ขอพูดเป็นทางการอีกครั้งว่า
ขอไว้อาลัย สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอฯ เช่นกันครับ
...
...
เพื่อนๆคงสังเกตตั้งแต่แรกแล้วว่าวันนี้สีของบล็อกผมเปลี่ยนแปลงไป
อันนี้ได้แนวคิดมาจากบล็อกของน้องคนนี้ครับ น้อง iM SEsai
น้องเขาก็ไว้ทุกข์ด้วยธีมดังกล่าว 15 วัน
แต่ของผมนั้น ผมคงจะไว้นานกว่านั้นครับ เพราะเหตุผลของหัวข้อวันนี้ มันไม่ใช่แค่นี้ครับ
...
คืนวันที่ 3 มกราคม ... ผมได้รับข่าวร้ายที่ยากแก่การยอมรับ เกี่ยวกับคนใกล้ตัวของผม
แม้ว่าเป็นสิ่งที่รู้มานานแล้ว แต่กับเรื่องล่าสุดมันเป็นอะไรที่ฟังแล้วใจจะสลายตรงนั้นเลย
ยิ่งมองคนที่เล่าให้ผมฟังก็ยิ่งเจ็บปวด เพราะรู้ว่าเค้าคงเจ็บปวดยิ่งกว่า
สิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่า นั่นคือสิ่งนี้ยังไม่จบสิ้น แต่มันจะดำเนินต่อไปเรื่อยๆ จนถึงวันนั้น วันที่สิ้นสุด
...
ผมไม่อยากให้ใครซักไซ้ถามลึกไปมากกว่านี้ ขอให้ผมบอกแค่นี้แล้วกันนะครับ
เพราะผมบอกไม่ได้ และบอกไปก็ยิ่งช้ำใจ
ผมรู้ว่าผมควรจะทำใจให้เข้มแข็ง ดำเนินชีวิตต่อไปอย่างปกติ
แต่ผมไม่รู้ว่าตั้งแต่วันนี้ไป ผมจะยิ้มได้อย่างก่อนหน้านี้หรือไม่
แม้แต่สิ่งต่างๆที่ผมทำอยู่ตอนนี้ มันก็ชะงักไปเลย
อย่างเช่นตอนที่ผมกำลังจะฟัง ผมเล่นเกมอยู่ ซึ่งเป็นเกมที่เล่นสนุกเสียทีหลังจากที่หามานาน
แต่พอฟังเสร็จ ผมปิดเกมเลยครับ ... เพราะเล่นไม่ออก
แม้ว่าก่อนนอนอาจจะลองเล่นแก้เครียดอีกหน่อย แต่ความรู้สึกมันก็ฝังใจไปแล้ว
...
ยังขอย้ำว่า อย่าถามผมไปมากกว่านี้เลย ไม่ว่าจะทางนี้หรือทางเอ็ม
เอาเป็นว่า ผมขอไว้อาลัย ไว้ทุกข์ และแสดงความรู้สึกของผมในตอนนี้ผ่านทางสีของบล็อกครับ
...
อย่างไรก็ตาม ทุกสิ่งก็ยังต้องดำเนินต่อไป
ยังไงงานเรียนผมก็ต้องทำให้เต็มที่ โดยเฉพาะงานกลุ่มที่ทำกับเพื่อน
งานการ์ตูนที่ทำอยู่นั้น แม้ว่าเป็นสิ่งที่เกี่ยวกับความรู้สึกมาก
ผมก็จะพยายามจะทำให้เสร็จ แม้ว่าคงจะช้ากว่าที่ตั้งใจไว้แน่ๆ
ส่วนงานเกมที่เพื่อนๆรออยู่นั้นก็ไม่ต้องห่วงครับ
เพราะงานนี้เป็นงานกลุ่มที่ช่วยๆกันทำ น่าจะไปต่อได้ง่ายกว่า
และอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่มันก็ควรจะไปต่อได้ ผมก็จะพยายาม
...
สุดท้ายนี้ ขอให้ทุกคนให้ความสำคัญกับสิ่งที่มีอยู่ตอนนี้นะครับ
มาอยู่บล๊อกนี้แล้ว เหมือนได้เห็นความรู้สึกที่ออกมาจากใจของคุณโคค่อน (._.)
#1 By ☆[ i ]Rin☆ on 2008-01-04 00:54