ภูมิ : การบ้านที่5 วันเลือกที่นั่ง
posted on 14 May 2008 22:24 by cocon in CUBIC-Bhume(หมายเหตุ เรื่องราวนี้เป็นการเขียนของภูมิ เด็กโรงเรียนลูกบาศก์
ซึ่งเป็นโครงการโรงเรียนจำลอง ไม่ใช่เป็นชีวิตจริงแต่อย่างใด อย่าสับสนนะครับ)
สวัสดีครับ นี่ภูมิเองนะครับ
ผมขอมาพยายามอีกรอบ กับการทำการบ้านด้วยตัวเอง
คราวนี้คงเขียนไม่ยาวเพราะผมอยากพิมพ์เองทั้งหมด
หวังว่าคราวนี้คงจะไม่ล่มอีกนะ (นี่ลองทำตามที่ธูปบอกแล้วนะ)
...
ส่วนที่1 - ช่วงเด็กเก่าเลือก
เรื่องราวเกี่ยวกับการเลือกที่นั่งของผมก็ไม่มีอะไรมากหรอก
ผมรู้ตัวอยู่แล้วว่าคนอย่างผมต้องอยู่แถวหลังสุด ไม่งั้นคงบังคนอื่นแย่
แต่เช้าวันที่เลือกที่นั่งผมดันตื่นสายซะได้ ก็กลัวอยู่ว่าที่นั่งข้างหลังจะเต็มไหม
พอมาถึงห้องเีรียนผมปรากฏว่าเขาแย่งกันนั่งริมหน้าต่างมากกว่า
ที่ด้านหลังก็ยังมีเหลืออยู่เยอะซะด้วย จะเลือกที่ไหนดีนะ
...
ผมเข้าจากทางประตูด้านหลัง ก็พบว่ายุกับโยนั่งอยู่ด้านริมระเบียงแล้ว
แต่ด้านในนี่ยังโล่งเลย อ้อ มีีเทียนอยู่ด้านในสุด ในตำแหน่งที่ผมว่าหลอนสุด
เธอคงตั้งใจเลือกมุมนี้สินะ จะได้เล่นแกล้งเป็นผีตามที่เธอชอบทำ
ที่จริงผมเป็นคนยังไงก็ได้ เลยลำบากใจเหมือนกันว่าจะเลือกตรงไหนดี
...
แต่แล้วผมก็เห็นว่าที่นั่งต่อจากโย มีฟ้านั่งอยู่
เธอหันมาที่ผม ผมก็มองกลับไป
หลายครั้งแล้วที่เราสื่อสารกันแค่นี้
ก็แปลกดี เธอมองด้วยตาที่เหมือนบอกว่าไม่จำเป็นต้องคุยกันก็เข้าใจแล้ว
แต่เข้าใจอะไรกันล่ะ พูดตามตรงผมไม่เข้าใจอะไรเลย
ไม่เข้าใจ แต่ก็อยากเข้าใจ
ดังนั้น ผมจึงเดินไปที่ถัดจากเธอ ขยับเก้าอี้ แล้วก็นั่งลง
พอผมนั่งตรงนั้น เธอก็ทักทายนิดหน่อย แล้วก็หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านอีกครั้ง
...
ผมยังรู้สึกคาใจแววตาที่ดำสนิทของเธอ อยากจะรู้จังว่ามันมีอะไรอยู่ในนั้น
ถ้าผมเผลอหันไปมองฟ้าบ่อยๆจะเป็นอะไรไหมนะ หวังว่าเขาจะไม่รำคาญผมนะ
แต่อย่างน้อยผมคงไม่ทำอะไรเธอเหมือนกับไอริน บุคคลที่ผมต้องระวัง
...
จะว่าไปไอรินเค้าอยู่ตรงไหนนะ ออ อยู่ริมหน้าต่างด้านหน้าสุดนี่เอง ไกลมีอย่างนี้ค่อยยังชั่ว
แต่บอกตามตรงว่าถึงไกลขนาดนั้น แต่หลายครั้งผมก็ยังละสายตาไม่ได้อยู่ดี
มันอันตรายมากเลย ถ้าสักวันผมเผลอพุ่งพรวดเข้าไปหาเธอในคาบเรียน ผมคงแย่เลย
เอ๊ะ จะว่าไป ถ้าเรามองฟ้าแล้วเราจะเหมือนโดนดูดสายตา แต่ก็ยังมีสติดีอยู่
ดังนั้นถ้าเราเริ่มอาการไม่ดีเราคงต้องหันไปดูตาของฟ้าแล้วกัน น่าจะช่วยได้
...
หลังจากนั้นผมเริ่มสำรวจรอบๆ
แล้วก็เห็นหยินเดินมานั่งข้างๆเทียน เธอยังมีรอยยิ้มหลอนๆเช่นเคย
เมื่อนั่งรวมกับเทียนแล้วห้องเราคงได้มุมสยองพิลึก
แต่ผมก็คิดว่าสองคนนี้คงเข้ากันได้แหละ
สำหรับข้างหน้าเยื้องไปทางซ้าย ผมเห็นลี่ลี่กับเย้เยนั่งอยู่
ก็ดูน่าจะเหมาะสมกันดี แต่ทำไมอยู่ๆลี่ลี่ก็ทำหน้าซีดอีกแล้ว
ต้ิองเป็นสาเหตุเดิมแน่เลย ผมหันไปด้านหน้าของผม แล้วก็พบสาเหตุที่แท้จริง
อินทรีนี่เอง เธอนั่งอยู่เยื้องกับลี่ลี่นี่เอง แถมมีสรอยู่ข้างๆอีก
แม้ว่าสรไม่ได้เป็นแบบอินทรีก็ตาม แต่เดาว่าลี่ลี่คงเกิดความรู้สึกทวีคูณอยู่ดี
สุดท้ายแล้วลี่ลี่คงทนไม่ได้ พอฟ้าชวนถอยมาแถวหลังสุด ก็เลยอพยพมาพร้อมเย้เย
...
พอลี่ลี่ย้ายลงมาได้ที่นั่งที่เธอเชื่อว่าปลอดภัยถาวรแล้ว
เธอก็จัดการที่นั่งของเธอไปเรื่อยๆ ตั้งแต่ขัดโต๊ะด้วยน้ำยาที่มีกลิ่นหอมจนวาววับ
ต่อด้วยการปูโต๊ะและวางของต่างๆ จนผมแทบจะจำไม่ได้ว่าเป็นโต๊ะเรียน
โต๊ะแบบนั้นถ้าไม่จำเป็นผมคงไม่กล้าไปแตะ
เพราะกลัวว่าตัวสกปรกๆอย่างผมจะไปทำของเขาเลอะ
แค่ยืนแถวนั้นก็กลัวว่าหยดเหงื่อจากผมจะไปเป็นคราบของผ้าปูโต๊ะของเธอแล้ว
ผมก็รู้สึกดีกับลี่ลี่นะ เพราะเธอดูเป็นคุณหนูที่ไม่หยิ่งดี แต่ผมคงขอแค่หันมาทักทายก็พอแล้ว
...
แต่ที่ถัดจากผมคือเย้เยนั้น พอเรามาอยู่ตรงนี้สองคน ลี่ลี่ก็บอกว่าเราเหมือนเสากับกำแพงเลย
เย้เยนั้นพออยู่ในห้องก็คุยเก่งเหมือนกันแฮะ แต่ส่วนใหญ่มักจะหลับมากกว่า
ส่วนผมก็คงต้องพยายามตั้งใจเรียนต่อไป แม้ว่าจะเผลอสัปหงกบ่อยก็ตาม
สำหรับปาร์ตี้อาหารที่อยู่ด้านหลังนั้น ผมคงไม่กล้าร่วมแจมมากหรอก
เพราะตัวใหญ่อย่างผมทำอะไรอาจารย์ก็คงเห็นอยู่ดี แย่จัง
...
เมื่อลี่ลี่กับเย้เยมาอยู่ด้านหลังแล้ว แถวหน้าก็ว่างไปเลย
จนกระทั่งมีไผ่เดิินมานั่งลงด้านหน้าลี่ลี่ เอ แต่ทำไมไผ่ทำหน้าเคลิ้มๆจัง
แล้วก็มีแอบชำเลืองมาด้านหลังบ่อยๆด้วย ถ้าเราไม่เข้าใจผิดไป ... สู้ๆนะไผ่
แต่สุดท้ายแล้วด้านหน้าก็ยังว่างต่อไป จนสุดท้ายแล้วก็ยังไม่มีใครมานั่ง
ดังนั้นคงต้องรอเด็กใหม่มานั่งสินะ
...
...
ส่วนที่2 -ช่วงเด็กใหม่เลือก
หลังจากที่เรียนหนังสือด้วยที่นั่งซึ่งด้านหน้าว่างโล่งมาเกือบสัปดาห์
ก็ถึงวันที่เด็กใหม่เข้ามาเสียที ทีนี้ผมจะได้มีกำบังสักที
เพราะพอโล่งๆ อาจารย์เห็นเราชัดเกินไปแล้วมันเขินอะ
แต่ใครกันนะที่จะมานั่งตรงนี้ เท่าที่ยืนอยู่หน้าห้่องตอนนี้ก็มีหลากหลายแนวจริงๆ
บางคนก็ดูเรียบร้อย แต่บางคนก็ดูแรง และบางคนก็เหมือนจิตหลุดไปแล้ว
สุดท้ายใครจะมานั่งด้านหน้าผมกันนะ
พอเด็กใหม่เริ่มทยอยเดินเข้ามาเลือกที่นั่ง ผมก็เริ่มสังเกตว่าใครจะมาทางนี้
...
และแล้วคนแรกที่มาแถวนี้ก็คือคนที่ชื่อว่าสตาร์ คนนี้มาเงียบๆแล้วก็นั่งลงไปอย่างเงียบๆ
ผมเองก็ได้ทักเขาแล้วและก็พยายามคุย
แต่เขาก็แค่พยักหน้าตอบๆ ทำท่าทางทักทายแล้วก็หันกลับไป
คงเป็นพวกที่ไม่ค่อยชอบพูดแต่ใช้ท่าทางแทนมั้ง แต่ถ้าเป็นไปได้ผมก็อยากคุยให้รู้เรื่องกว่านี้แฮะ
ไม่เป็นไร คงเป็นช่วงการปรับตัวของเด็กใหม่มั้ง เราต้องให้เวลาเขาหน่อย
...
ต่อมาก็มีคนที่ชื่อว่าภัทรเดินมา และมานั่งที่ด้านหน้าผมพอดี
คนนี้หน้าสวยเหมือนกับผู้หญิงแต่ท่าทางก็ดูผู้ชายปกตินี่แหละ
เขาหันมาผมแล้วก็มองนิ่ง ไม่สิ ทำไมเขาดูเหมือนตกอยู่ในภวังค์
(เขาใช้คำนี้กับสถานการณ์แบบนี้รึเปล่าครับ)
ผมก็เลยทักทายเขาหน่อย แต่กลายเป็นว่าพอเขารู้ตัว เขาก็พูดว่าขอโทษแล้วหันกลับไป
ผมทำอะไรผิดไปหรอ รู้สึกผิดจัง แต่คนนี้ก็คงจะเป็นอีกคนที่ต้องการเวลามั้ง
แต่นี่สองคนแล้วนะ มันจะเงียบเหงาเกินไปไหมนะ
...
หลังจากเงียบอยู่สักพัก ก็มีสาวที่ชื่อว่าพู่เดินเข้ามา
เห็นว่าเธอได้เลือกที่แล้วแต่เข้าใจผิดคิดว่าตรงนั้นยังไม่มีใครนั่ง
พอรู้แล้วก็เลยมาหาที่ใหม่เป็นแถวนี้แทน
เธอคนนี้ก็มาด้วยสีหน้านิ่งๆ และถามคำตอบคำอีกแล้ว
นี่ด้านหน้าของผมมันจะดูอับเฉาเกินไปแล้วนะ T-T
แต่ก็ได้แต่คาดหวังว่าวันเวลาผ่านไป ผมจะได้คุยกับพวกเขามากขึ้น
อย่างพู่ผมก็คิดว่าเธออาจจะเป็นคนคุยสนุกสนานก็ได้ เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่ได้สนิทมากพอ
...
นี่ยังเป็นแค่ช่วงแรกของการเรียน หลังเลือกที่นั่งหมาดๆคงจะเงียบแบบนี้ไปก่อน
แต่เชื่อว่าถ้าเริ่มคุ้นเคยกันแล้ว บรรยากาศน่าจะดีขึ้นแน่นอน
ขอให้เป็นเช่นนั้นครับ
#1 By [veho on 2008-05-15 00:03