วาดรูปไม่ออก ความรู้สึกหลังออกจากโรงพยาบาล
posted on 15 May 2008 23:11 by cocon in PHOTOS-Domesticsว่าจะโพสเอนทรี่ภาพถ่าย แต่พอเขียนเกริ่นนำไปสักพักก็พบว่ามันคงยาว
เอาเป็นเรื่องที่อยากเล่าไปเลยดีกว่า
...
พูดตามตรงว่าช่วงนี้ผมเกิดอาการวาดรูปไม่ออกจริงๆแฮะ
แต่ถ้าพูดแค่นี้เพื่อนๆคงต้องบอกว่าเพราะผมเครียดกับเหตุการณ์ช่วงนี้แน่ๆเลย
ความจริงนั่นก็เป็นส่วนหนึ่งครับ ตอนนี้ผมไม่สามารถวาดรูปที่ต้องถ่ายทอดอารมณ์เท่าไหร่
แต่ความจริงแล้วมันเกี่ยวกับสถานที่ครับ
เพราะว่าความจริงแล้ว ภาพวาดเกินครึ่งที่ผมได้ทำในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมานั้น...
ผมวาดที่โรงพยาบาลครับ
...
ช่วงที่อยู่เฝ้าพ่อนั้น มันเป็นสถานที่ที่เงียบสงบ และไม่มีอินเตอร์เน็ต
ทำให้ผมสามารถใช้เวลากับการสร้างผลงานได้อย่างไม่วอกแวก
ในขณะเดียวกัน พอผมไม่ได้เล่นเน็ตทั้ง24ชม.อย่างเคย
พอได้กลับบ้านทีไรผมก็เล่นแบบเอาตาย ใช้คุยใช้โพสงานใช้ทำธุรการไอทีที่จำเป็น
ทำให้ช่วงที่ผมอยู่บ้านผมเลยใช้เวลากับการใช้คอมมากกว่าวาดรูป
จะวาดรูปที่บ้านก็ต่อเมื่อเป็นงานที่ต้องใช้โต๊ะดราฟไฟหรือลงสีน้ำ
...
ดังนั้น พอผมไม่มีเหตุผลที่จะต้องไปโรงพยาบาลอีกแล้ว
ช่วงนี้ผมเลยรู้สึกเคว้งๆอย่างบอกไม่ถูก
เหมือนกับได้เสียสถานที่ทำงานของผมไป
พร้อมกับความทรงจำต่างๆตอนที่ทำงานใกล้ๆพ่อ
...
ส่วนหนึ่งงานที่ผมได้ทำตอนอยู่ที่นั่นไว้มาก จะเป็นงานที่เพื่อนๆในนี้ยังไม่ได้เห็น
ได้แก่ภาพที่จะต้องใช้ทำเกม ที่เพื่อนๆได้เห็นไปไม่นานมานี้
ณ ตอนนั้น มีเพียงแค่กระดาษ ยางลบ สมุดไอเดีย และแฟ้มรวมภาพต้นแบบไว้ใช้
เพียงแค่นี้ผมก็สามารถทำงานได้เรื่อยๆ แม้ว่าวันหนึ่งจะไม่สามารถวาดอะไรได้มาก
...จนถึงตอนนี้ ความทรงจำในการที่นั่งบนโซฟา
การเสียบหูฟังเพื่อฟังเพลงโปรด การเอาแฟ้มวางบนตัก และนั่งวาดรูป มันยังฝังใจอยู่
เพราะในช่วงปิดเทอมนีผมใช้เวลากลางคืนเกือบทุกวันในการอยู่ที่นั่น
ยิ่งพอฝึกงานเสร็จ ผมก็บอกว่าจะอยู่ให้มากขึ้น เพราะเปิดเทอมผมอาจจะไม่ว่างพอ
โดยที่ผมไม่รู้เลยว่ามันจะไม่มีตอนเปิดเทอมอีกแล้ว
...ชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อไป คนที่ยังอยู่ก็ต้องก้าวเดินต่อไปข้างหน้า
แม้ว่าช่วงนี้ผมก็รู้สึกว่าทำใจกับเรื่องต่างๆได้แล้ว
แต่น่าแปลกที่ช่วงนี้พอจะหยิบดินสอเพื่อทำงาน มันกลับไม่เบิกบานอย่างเคย
...
ผมยังคิดถึงวันเวลาที่ห้องหนึ่งในโรงพยาบาลแห่งนั้น
ผมยังคิดถึงตอนที่ต้องไปช่วยกดสวิทซ์เรียกพยาบาลตอนที่มีเสี่ยงเครื่องเตือนว่ายาหมด
ผมยังคิดถึงตอนที่พยาบาลแวบมาดูและให้ความสนใจงานที่ผมวาด
ผมยังคิดถึงรอยยิ้มและความอดทนของพยาบาล ที่ทำให้ผมรู้สึกทึ่งกับวิชาชีพนี้
...
ผมยังคิดถึงตอนที่ผมต้องรีบวางกระดาษลงไปเพื่อไปดูแลพ่อในตอนที่พ่อเรียก
ผมยังคิดถึงตอนที่ต้องก้มไปตามหายางลบที่บางทีก็กระเด็นไปไกลเพราะรีบปัดแฟ้มวางไปก่อน
ผมยังคิดถึงช่วงเวลาที่ยังต้องพยายามฝึกการดูแลพ่อให้ดียิ่งขึ้น เพราะผมยังไม่คล่องตัว
ผมยังคิดถึงช่วงเวลาที่พ่อสอนให้รู้ว่าต้องดูแลยังไง ในตอนที่พ่อยังพูดไหว
ผมยังคิดถึงคำพูดสั้นๆที่พ่อบอกว่าคราวนี้ผมทำได้ดีแล้ว
...
ผมยังคิดถึงพ่อเสมอ
...
...
พ่อได้คาดหวังในตัวผมในหลายอย่าง
หนึ่งในนั้นคือการเป็นคนดี และไม่ทำอะไรให้แม่ต้องลำบากใจ
โดยเฉพาะเรื่องการวาดการ์ตูน พ่อบอกเสมอว่าอย่าวาดอะไรที่เสื่อมเสีย
เพราะการที่เราเรียนมาถึงตรงนี้ มันก็เหมือนอยู่ที่สูง ถ้าทำอะไรไม่ดี เราก็จะตกลงมา
ผมไม่อยากให้พ่อผิดหวัง ผมไม่อยากให้แม่ลำบากใจ
และที่สำคัญ ผมก็จะพยายามดูแลน้องชายให้ดีที่สุด เพื่อทดแทนสิ่งที่ขาดหายไป
...
หลังจากนี้ไป พอผมได้เริ่มวาดรูปทีไร ผมก็คงจะยังนึกถึงช่วงเวลาที่วาดอยู่ที่โรงพยาบาลแต่อย่างน้อยตอนนั้นก็เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดอย่างที่ผมตอนนั้นคาดไม่ถึง
เพราะไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้ว ที่ผมไม่ได้วาดรูปตอนอยู่กับพ่อ
แม้ว่าผมไม่ได้ยืนรูปไปให้พ่อดู เพราะพ่อคงไม่มีแรงที่จะดูอยู่แล้ว
แต่หวังว่าพ่อคงจะเข้าใจ ว่าผมได้สามารถทำสิ่งที่ผมรัก ให้เป็นรูปธรรมได้
...
แม้ว่าตอนนี้ผมอาจจะต้องหยุดพักเพื่อปรับความรู้สึกสักพัก
แต่เมื่อผมพร้อมแล้ว ผมก็จะวาดรูปต่อไปครับ
ก็มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้วนี่นา
ผมจึงอยากพาส่วนนี้ ให้เป็นส่วนหนึ่งของการประสบความสำเร็จในชีวิตด้วยครับ
This is...
Above all those feelings
I shed a tear...
Such time like this always
hard to us, human...
The lord have mercy.
May the light shine upon you soon.
#1 By Kyril on 2008-05-16 00:11