ภูมิ : การบ้านที่10 - ฝันเกี่ยวกับโรงเรียน
posted on 19 Jun 2008 22:54 by cocon in CUBIC-Bhumeเรื่องราวต่อไปนี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม โรงเรียนลูกบาศก์ ครับ
ใครที่สนใจเกี่ยวกับเรื่องราวห้องเรียนจำลองแห่งนี้ก็แวะเข้าไปเยี่ยมชมได้นะ
ต่อไปจะเป็นเรื่องราวจากภูมิครับ
...
การบ้าน 10 - ฝันเกี่ยวกับโรงเรียน
...
ช่วงนี้ผมกำลังรู้สึกลำบากใจ ที่จนป่านนี้แล้วผมยังไม่ได้ฝันเกี่ยวกับโรงเรียนเลย
ก็ปกติผมเองก็ไม่ค่อยได้ฝันอยู่แล้ว เพราะมักจะออกกำลังกายจนหลับได้สนิททุกคืน
ผมเองตอนแรกก็คิดว่าเพราะเหนื่อยเลยไม่ฝัน เมื่อคืนเลยอุตส่าห์งดออกกำลังกายแล้ว
แต่าสุดท้ายผมก็หลับไปแล้วก็ตื่นขึ้นมาในยามเช้าโดยไม่ฝันอะไรเหมือนเคย
วันนี้ผมเลยตั้งใจจะไปถามเพื่อนๆว่าพวกเขาทำอย่างไรถึงจะฝัน
เพราะถ้าไม่ฝันผมก็คงเขียนการบ้านไม่เสร็จแน่ๆ
...
เช้าวันนี้ก็เหมือนเช้าของทุกวันที่ผ่านมา ผมก็เดินทางมาโรงเรียนด้วยรถเมล์
พอลงที่ป้ายหน้าโรงเรียน ก็บังเอิญเห็นกิ๊ฟกับพลอยลงมาจากรถเมล์ด้วยกัน
รู้สึกว่าสองคนนี้เขาจะขึ้นป้ายรถเมล์เบอร์เดียวกัน ตอนนี้คงสนิทขึ้นแล้วมั้ง
เพราะท่าทางกิ๊ฟจะพูดคำว่า"ครับ"กับพลอยน้อยลง แม้ว่าความสุภาพกับสาวยังเต็มร้อย
...
เพื่อนๆคนอื่นก็ทยอยเดินเข้าโรงเรียนกันไปเรื่อยๆ
ที่หน้าโรงเรียนก็มียามยอดผู้ซึ่งหน้าตาของเขาก็เพียงพอที่จะทำให้โรงเรียนดูเข้มแข็ง
ซึ่งตอนนี้ทุกคนก็เริ่มคุ้นเคยกับยามยอดแล้ว โดยเฉพาะลัคที่ดูเหมือนจะถูกชะตากับยามเป็นพิเศษ
ผมเองก็เริ่มจะชินกับโรงเรียนนี้แล้ว แต่ก็ยังมีบางอย่างที่ยังไม่ชิน...นั่นคือ...
ลูกกลมๆบนหัวไอรินที่กำลังอยู่เบื้องหน้าผมตอนนี้!!
...
ผมเองมักจะเดินช้าๆในตอนเช้าอยู่แล้ว และไอรินก็มักมาเดินอยู่ข้างหน้าผมโดยบังเอิญเสมอ
รู้ไหมว่าผมต้องใช้ความอดทนมากแค่ไหนในการพยายามไม่เข้าไปจับผมเธอ
ผมรู้ว่ามันไม่ดี และเพื่อนหลายคนก็บอกว่าผมดูน่ากลัวมากตอนพุ่งเข้าไปจับผมไอริน
คราวนี้ผมจะพยายามตั้งสติไม่ให้เผลอให้ได้ ผมท่องเอาไว้ในใจเสมอว่า อย่าทำนะ อย่าทำนะ
ซึ่งช่วงหลังผมก็เริ่มจะทนได้มากขึ้น อย่างน้อยก็เผลอน้อยลง
รวมทั้งเพื่อนๆที่แรงเยอะหน่อยอย่างไทยกับธีที่เคยไปเที่ยวด้วยกันก็ช่วยดึงไว้
แต่คราวนี้ตอนนี้สองคนนี้ยังไม่อยู่แถวนี้เลย นั่นหมายความว่าผมต้องอดทนให้ได้สินะ
ผมพยายามเบนสายตาออกจากเบื้องหลังของไอริน ซึ่งเป็นวิธีเบื้องต้นที่ทำให้หักห้ามใจได้
แต่ไม่รู้ทำไมกลมๆบนหัวเธอมันยั่วยวนใจผมนัก ผมทนได้ไม่นานก็เผลอหันกลับไปมอง
แต่แล้ว...สิ่งที่ผมเห็นก็ทำให้ผมตะลึง
...
ตอนนี้บนหัวของไอรินเป็นพระจันทร์เต็มดวง!!!
...
นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย ปกติผมจะต้องหมดสติแล้วรู้ตัวอีกทีก็กำลังจับผมไอรินอยู่นี่นา
แล้วทำไมคราวนี้ผมกลับกลายเป็นเห็นพระจันทร์วางบนหัวไอรินแทนผมของเธอ
แล้วที่สำคัญ ผมรู้สึกตัวร้อนผ่าวขึ้นมา หัวใจเต้นถี่ขึ้น แล้วรู้สึกเหมือนมีอะไรเปลี่ยนแปลงในตัวผม
...
และตอนนั้นผมก็เห็นไทยกับธี แต่คราวนี้พวกเขากลับชะงักอยู่ตรงนั้น
"เฮ้ย มาช่วยเราไม่ให้จับผมไอรินทีเด่ะ" ผมเรียกเพื่อนๆทั้งสอง
แต่พวกเขากลับหน้าซีดยิ่งกว่าเดิม
แล้วธีก็พูดว่า
"เฮ้ย! หมีดำ!!! "
ผมก็บอกว่า "รู้แล้วน่าว่าเราเหมือนหมีดำ มาช่วยก่อนได้ไหม"
ไทยพูดต่อด้วยเสียงที่สั่นไม่แพ้ธีว่า
"แต่... แต่ตอนนี้นายกำลังเป็นหมีดำจริงๆนะเว้ย ดูตัวเองก่อนสิ!"
ผมก้มไปดูที่แขนตัวเอง แล้วก็ตกตะลึง
...
ตอนนี้แขนผมเต็มไปด้วยขนสีดำ และตอนนี้ผมก็รู้สึกว่าเสื้อมันรัดมากขึ้นเรื่อยๆ
"แคว่ก!!!" เสื้อของผมขาด และตัวผมกำลังมีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
นี่ผมกำลังจะกลายเป็นหมีดำจริงๆหรอเนี่ย
...
ผมมองไปที่ไอริน ตอนนี้ผมของเธอกลับกลายเป็นเหมือนเดิมแล้ว
แต่ตอนนี้เธอกำลังทรุดตัวลงนั่งกับพื้นและมีสีหน้าที่ตกใจกลัวสุดขีด
ผมไม่ได้ต้องการให้เธอกลัวเลยนะ ผมเองก็อยากจะถอยห่างออกมา
แต่เหมือนผมไม่สามารถควบคุมร่างกายได้อีกแล้ว
ผมเริ่มมีสติสัมปชัญญะน้อยลงไปทุกที และรู้สึกแค่ว่าผมกำลังมุ่งหน้าอยู่ไอริน
ธีกับไทยพยายามยั้งผมเอาไว้ แต่ร่างกายผมก็ตะปบพวกเขาไปกองอยู่ด้านข้างแทน
พวกเขาอุตส่าห์พยายามช่วยยั้งผมตลอดจนมักจะเจ็บตัวเนืองๆ แต่นี่มันเกินไปแล้ว
ทำไมผมต้องเป็นแบบนี้ด้วย ผมคิดอย่างสิ้นหวังอยู่ในใจ พร้อมกับรู้สึกว่าทุกอย่างกำลังมืดลง
...
..
.
"ภูมิ"
.
มีเสียงที่คุ้นเคยแทรกเข้ามาในใจผม
ผมเปิดตาขึ้นมา แล้วก็พบว่ามีคนที่กำลังยืนขวางข้างหน้าผมอยู่
'ฟ้า'
ฟ้ากำลังอยู่เบื้องหน้าผม
ฟ้าเป็นคนที่จะสามารถหยุดผมได้เสมอ ด้วยสายตาที่เป็นดั่งหลุมดำสะกดใจผม
แต่คราวนี้แม้แต่ฟ้าก็ยังไม่สามารถหยุดร่างกายผมได้
อยู่ๆแขนผมก็ปัดฟ้าลงไปกองกับพื้น แล้วผมก็พุ่งเข้าไปตะปบผมกลมๆของไอรินอย่างรุนแรง
ณ ตอนนั้น ผมรู้สึกเสียใจกับทุกอย่างที่เกิดขึ้นมาก
ทำไมอาการของผมต้องทำร้ายคนอื่นแบบนี้ โดยเฉพาะคนที่ห่วงใยผม และคนที่ผม...
...
..
.
"ภูมิ... ปล่อยมือเถอะนะ"
เสียงฟ้าแทรกขึ้นมาอีกครั้ง
คราวนี้เหมือนทุกอย่างสงบลงแล้ว ผมหันไปด้านข้างตามต้นเสียง
แล้วก็พบฟ้ากำลังยืนนิ่งอยู่และจ้องมองผมด้วยแววตาที่ดำสนิท
"ขอโทษนะที่ผลักฟ้า เราไม่ได้ตั้งใจนะ" ผมพูดออกไปด้วยความรู้สึกผิด
"เอ๋ ฉันไม่ได้เป็นอะไรนี่นา เธอก็ไม่ได้ผลักฉันนี่นา ฉันพึ่งมาเรียกเธอเอง"
งั้นหรือ แล้วเมื่อก่อนหน้านี้เราเบลอไปงั้นหรอ ดีจังที่ไม่ได้เป็นความจริง
แต่ฟ้าก็ยังพูดต่อไป "แล้วเมื่อไหร่เธอจะปล่อยมือออกเนี่ย..."
"โทษทีๆ เราเผลออีกแล้วล่ะ ชอบเผลอจับผมไอรินทุกที" ผมพูดออกไป แต่ก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ
"แต่ที่เธอกำลังจับอยู่ตอนนี้คือ..." ฟ้าพูดนิ่งๆเหมือนเดิม แต่ผมชักรู้สึกแหม่งๆ
ผมหันกลับไปที่สิ่งที่ผมจับ แล้วผมก็อ้าปากค้างทันที
...
มือของผมกำลังบีบหน้าอกของแพทที่สวมเสื้อคลุมขนเฟออยู่!!!
...
แพทมองมาด้วยสายตาที่หยาดเยิ้ม
"แหม วันนี้ซะมีร้อนแรงจังนะจ๊ะ
"
...
ผมทำอะไรไม่ถูก แม้กระทั่งจะปล่อยมือออกก็ยังปล่อยไม่ได้ อะไรกันเนี่ย
แล้วอยู่ๆก็มีเสียง "แคร๊ก" ที่ข้อมือของผม
ตอนนี้มีกุญแจมืออยู่ที่ข้อมือทั้งสองข้างของผม
"คุณถูกจับข้อหาล่วงละเมิดทางเพศในที่สาธารณะ!" เสียงสาวที่ดูหนักแน่นดังขึ้นมาติดๆ
เฮ้ย นี่มันอะไรกัน ผมหันไปที่ต้นเสียง แล้วผมก็พบ...
พู่...ในชุดตำรวจหญิง
เฮ้ย พู่เป็นตำรวจตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แล้วนี่ตอนนี้ผมโดนจับหรอเนี่ย
...
"บทลงโทษของการทำตัวเป็นอันตรายต่อโรงเรียนมีเพียงสถานเดียว
นั่นคือการ เนรเทศ!"
...
...
"โดยนายจะต้องไปนอนที่เรือนจำในคืนนี้
แล้วพรุ่งนี้นายจะถูกส่งไปที่ ซินเจียง และต้องอยู่ที่นั่นไปตลอดชีวิต"
ผมชะงักขึ้นมาด้วยความสงสัย และถามว่า "เอ๋ มันคือที่ไหนหรอ"
...
อยู่ๆสานก็โผล่เข้ามาพร้อมถือหนังสือเล่มใหญ่เล่มหนึ่งที่คล้ายๆกับหนังสือภูมิศาสตร์โลก
และสานก็ดันแว่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่จะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆแต่กแฝงด้วยความเศร้าว่า
"มณฑลซินเจียง เป็นมณฑลที่อยู่ลึกไปทางตะวันตกของประเทศจีน
และถือว่าเป็นพื้นที่ที่ห่างจากทะเลมากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก โดยอยู่ลึกจากทะเลประมาณ3000กม."
...
ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย~~~~~~~~~~~~~
...
..
.
ผมลุกพรวดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เหงื่อแตกพลั่ก
ก่อนที่จะรู้สึกตัวได้ว่า อ้าว นี่มันบนเตียงนี่นา
งั้นนี่เราก็ฝันไปสินะ เฮ่อ
เฮ้ย งั้นก็ดีสิ เท่ากับว่าเราได้ฝันกับเขาแล้ว ดีจังไม่ต้องไปถามใครล่ะ
แต่ฝันถึงโรงเรียนครั้งแรกที่น่ากลัวชะมัด แถมสมจริงมากๆอีก
แล้วถ้ามันเกิดขึ้นจริงขึ้นมาล่ะ
...
ถึงเรื่องกลายร่างเป็นหมีดำมันจะดูเกินจริงไปหน่อย
แต่เรื่องที่ไปจับหน้าอกที่อยู่ใต้ขนเฟอปุยๆเนี่ย เพราะฟ้าพูดตอนนั้นแน่ๆเลย
แล้วพู่ซึ่งดูเคร่งขรึมและลุคที่ดูให้กับการเป็นตำรวจหญิงก็ทำให้เราฝังใจสินะ
ส่วนสานก็คงเพราะอ่านหนังสือมากละมั้ง
แต่เอ๊ะ เราก็ไม่เคยเห็นสานพูดถึงเรื่องภูมิศาสตร์นี่นา
แล้วมีเพื่อนคนไหนหว่าที่ชอบเรื่องภูมิศาสตร์แล้วพูดเรื่องซินเจียงให้เราเก็บมาฝัน
ใครกันนะ
...
..
.
ในที่สุดผมนึกขึ้นได้ ผมเลยลุกขึ้นและพุ่งออกจากห้องนอนทั้งที่ยังใส่ชุดนอน
ลงไปชั้นล่างอย่างรวดเร็วและกระทืบเท้าเสียงดังราวกับหมีบุก
เมื่อเห็นเป้าหมายแล้ว ผมก็ตะโกนโวยคนที่เป็นต้นปัญหาที่ทำให้ผมฝันร้ายที่สุดในชีวิต...
...
"คุณอาโคค่อน! เพราะเมื่อคืนอาเล่าเรื่องซินเจียงผมเลยฝันร้ายสุดๆเลยเนี่ย!!!"
...
...
โคค่อน : ตอนแรกผมก็ว่าจะขู่เรื่องเมืองที่ฝนตกน้อยที่สุดอย่างเมืองอาริก้าในชิลีหน่อย (Arica, Chile)
พอดีมันเป็นเมืองท่า เลยไม่ค่อยชวนเสียวเท่ากับที่ซึ่งไกลทะเลน่ะ เลยแกล้งด้วยการเล่าเรื่องซินเจียงแทน
แต่ไม่คิดว่าจะเก็บไปฝันขนาดนี้ ท่าทางจะเป็นคนที่ขู่ง่ายดีแฮะ คราวหน้าจะลองอะไรดีนะ
แต่สยองนะถ้าเผลอไปจับหน้าอกแพทแบบนั้น
#1 By YOSHINAKIs on 2008-06-20 00:27