COCON DISH รวมมิตรโคค่อน

เรื่องราวต่อไปนี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม โรงเรียนลูกบาศก์ ครับ

ใครที่สนใจเกี่ยวกับเรื่องราวห้องเรียนจำลองแห่งนี้ก็แวะเข้าไปเยี่ยมชมได้นะ

ต่อไปจะเป็นเรื่องราวจากภูมิครับ

...

การบ้าน 7 - ชวนเพื่อนปลูกถั่วเขียว

(ตอนที่1)

[link ตอนที่2] [link ตอนที่3]

...

ช่วงที่ผ่านมานี้ ผมได้เห็นเพื่อนๆแต่ละคนทยอยกันปลูกถั่วเขียวกันหมดแล้ว

แต่ตัวผมนั้นตอนนี้ก็ยังไม่ได้เริ่มแม้แต่จะไปขอใบรับรองการชวนเพื่อนปลูกเลย

ก็ผมยังไม่รู้ว่าจะปลูกกับใครนี่นา

...

แม้ว่าอาจารย์จะบอกว่าสุดท้ายแล้วเราต้องเลือกคนที่เราจะขอให้มาช่วยปลูกถั่วเขียวถุงของเราอยู่ดี

แต่ผมก็ยังกะจะรอมีใครสักคนมาเอ่ยปากชวนผมก่อน เพราะผมไม่อยากจะเป็นคนเลือก

ไปๆมาๆก็เป็นอย่างที่เห็น ผมก็ได้แต่มองตาปริบๆเห็นนอื่นถือกระถางถั่วเขียวส่งอาจารย์กัน

แถมตอนนี้หลายคู่ก็ดูสนิทสนมกันมากขึ้นด้วย เป็นการบ้านที่ดีจริงๆแฮะ

หลังจากที่รอจนเบื่อแล้ว สงสัยผมคงต้องเลือกแล้วล่ะ

...

จะแต่จะเอาใครดีนะ ไหนๆเป็นกิจกรรมที่อาจารย์เน้นให้รู้จักเพื่อนใหม่

ดังนั้นยังไม่เลือกคนที่เราคุยบ่อยอยู่แล้วดีกว่า เพราะยังไงก็เจอกันอยู่ดี

แต่กับเพื่อนๆคนอื่นเราจะเริ่มจากใครก่อนดีนะ (มองไปรอบๆ)

สักพักหนึ่ง ผมก็เล็งเห็นคนที่กำลังมีปัญหาเดียวกับผม

เธอคนนั้นถือถั่วเขียวอย่างงงๆ และเปิดหนังสือที่ดูจะเป็นไดอารี่ส่วนตัวประกอบไปด้วย

ดูเธอจะยังสับสนกับชีวิต พยายามมองเนื้อหาในหนังสือไดอารี่เพื่อทำความเข้าใจ

เธอคือ ฟาร์ม ผู้ซึ่งนอนหลับที่โรงพยาบาลไปเกือบเดือน และตอนนี้เธอยังจำอะไรไม่ได้!

...

จะว่าไป ความทรงจำของเธอก็คงเหมือนถั่วเขียวที่ยังไม่งอกจนถึงบัดนี้

และดูท่าเธอจะยังไม่รู้จะขอคู่กับใครแน่ถ้าเธอยังสับสนอยู่แบบนี้

ดังนั้นผมจึงเดินเข้าไปหาฟาร์ม แล้วขอให้เธอเป็นคู่ปลูกถั่วเขียวถุงของผม

เพื่อหวังว่าจะปลูกความทรงจำของเธอไปพร้อมกับถั่วของผมเลย

ส่วนเธอจะปลูกถั่วเขียวถุงของเธอกลับใครคนไหนก็ค่อยว่ากัน

จนถึงตอนนั้นเธอคงรู้ว่าอยากจะปลูกกับใคร

...

ฟาร์มตอบรับคำชวนของผม ผมจึงไปขอใบรับรองการจับคู่ได้อย่างสบายใจ

แล้วเราก็นัดกันว่าจะเริ่มปลูกในวันพรุ่งนี้

...

...

วันที่ 1

ผมเดินดุ่ยๆมาที่ซึ่งนัดหมายไว้กับฟาร์มในตอนเช้าตรู่ นั่นคือที่ดินว่างๆหลังอาคารเรียน

ฟาร์มยืนรออยู่แล้ว สงสัยผมคงจะมาสายไปนิดหน่อย

ภูมิ : โทษทีนะ รอนานแล้วรึเปล่าเนี่ย

ฟาร์ม : ไม่หรอก คือเราไม่มีนาฬิกาเลยมาเร็วๆเผื่อไว้น่ะ ว่าแต่ตอนนี้กี่โมงแล้วหรอ

ภูมิ : นาฬิกาของโรงเรียนบอกว่าเจ็ดโมงน่ะ

มีเวลาเริ่มปลูกถั่วเขียวประมาณหนึ่งชั่วโมงก่อนเคารพธงชาติ

ฟาร์ม : อืม คงทันอยู่แล้ว ว่าแต่จะใช้อุปกรณ์อะไรปลูกหรอ ไม่เห็นนายถืออะไรมาเลย

ภูมิ : ... อา ลืมไปเลย เอาไงดีอะ เราไม่ได้เตรียมอะไรมาอะ มันต้องใช้อะไรบ้างนะ

ฟาร์ม : ไม่รู้สิ ฉันไม่ได้จดในไดอารี่ด้วยสิ ช่วงนี้ก็ยังเบลอๆลืมง่ายด้วย เออ นายชื่ออะไรนะ

ภูมิ : ภูมิค้าบ

แต่ว่า อุตส่าห์นัดฟาร์มมาตอนเช้าแล้วถ้าไม่ปลูกคงเสียดายแย่

เห็นว่าปลูกตอนเช้าดีต่อต้นไม้ด้วย

ฟาร์ม : งั้น...เริ่มจากว่าเราจะปลูกลงอะไรก่อนดีไหม ว่าแต่เพื่ิอนๆเค้าใช้อะไรกันนะ

ภูมิ : ถ้าสมัยเด็กๆเขาใช้แก้วพลาสติกกับทิชชู่ก็ได้แล้ว แต่เห็นตอนนี้หลายคนใช้กระบะได้

ตอนนี้คงหาไม่ทันแล้วล่ะ ... เอาไงดีนะ ... อ้อ รู้แล้ว! รอแป็บนะฟาร์ม

( ผมแวบไปที่ห้องเก็บอุปกรณ์ และขอพี่รอนให้ช่วยหา"จอบ" พอได้มาแล้ว ผมก็ถือกลับมา)

ฟาร์ม : นั่นเค้าเรียกว่าอะไรหรอ?

ภูมิ : อันนี้เค้าเรียกว่า"จอบ"น่ะ .. เฮ้ย นี่ลืมทุกอย่างจริงๆหรอเนี่ย

ฟาร์ม : ขอโทษจริงๆนะ แต่ตอนนี้เหมือนความทรงจำมันถูกฝังไว้หมดเลย คงต้องค่อยๆขุดขึ้นมา

ช่วงนี้ฉันเลยพยายามสังเกตทุกๆอย่างแล้วอ่านไดอารี่เทียบ เผื่อจะทำให้นึกได้เร็วขึ้นบ้าง

ภูมิ : นั่นสินะ ขอให้นึกได้ไวๆแล้วกัน ไม่งั้นคงต้องเรียนประถมใหม่แล้วล่ะ

ฟาร์ม : (เงียบ และมองเขม็งมาที่ผม)

ภูมิ : (รู้สึกผิดได้ด้วยตัวเอง)...ขอโทษค้าบ

ฟาร์ม : (กลับมายิ้มร่า) ล้อเล่นน่า ฉันไม่ถืออะไรหรอก

แต่เธอนี่ท่าทางแหย่ง่ายจังเลย เป็นความรู้ใหม่แฮะ ไม่มีจดในไดอารี่เลย

ภูมิ : ง่ะ

ฟาร์ม : แต่จะว่าไป ฉันก็ไม่ค่อยได้จดเรื่องราวของนายเท่าไหร่เลย

ดังนั้นถือว่าเรามารู้จักกันใหม่เลยแล้วกันนะ

ภูมิ : อ่า โอเคๆ งั้นเรามาเริ่มกันเลยดีกว่านะ

...

เนื่องจากผมไม่สามารถหาภาชนะปลูกได้ ดังนั้นผมขอใช้พื้นที่ขอโรงเรียนในการปลูกซะเลย

ผมเลยไปเอาจอบมาพรวนดินที่หลังโรงเรียนเพราะว่าตอนนี้ดินมันอัดแน่นไปหน่ิอย

(ไม่รู้คุณอาจะให้หรือเปล่า แต่ก็ไม่เคยเห็นมีใครบอกห้ามปลูกต้นไม้ที่หลังอาคารนี่นะ)

ระหว่างที่ผมกำลังออกแรงพรวนไปเรื่อยๆ ฟาร์มก็ยืนมองอยู่นิ่งๆ พลางตวัดร่มไปมา

เออใช่... เธอยังพกร่มติดตัวอยู่นี่นา นี่คงเป็นพฤติกรรมที่ติดตัวไปแล้วนี่นะ

สักพักเธอก็เดินมาตรงพื้นที่ผมได้พรวนจนร่วนซุยแล้ว

แล้วก็เอาร่มปักลงไปที่ดินตรงนั้น!

หลังจากนั้นเธอก็ดึงร่มขึ้นมา แล้วก็ปักที่ใหม่ต่อไปอีก

เธอทำไปเรื่อยๆโดยไม่พูดอะไร เหมือนกับสัญชาติญาณสั่งการ

ตอนแรกผมก็งง แต่พอเข้าใจแล้วเลยพูดกับเธอว่า

ภูมิ : อ้าว ช่วยเจาะหลุมไว้หย่อนเมล็ดถั่วหรอ ขอบคุณมากนะ เอ้อ

ฟาร์ม : (ชะงักแล้วงุนงง) เอ๋ ... ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย

ภูมิ : อ่าว นึกว่าตั้งใจซะอีก

ฟาร์ม : อ่า โทษทีนะ ว่าแต่ฉันนี่แปลกจัง เอาร่มมาทำอะไรแปลกแบบนี้

สงสัยเพี้ยนเพราะความจำเสื่อมแน่เลย

ภูมิ : ...ไม่หรอก ปกติฟาร์มก็เป็นอยู่แล้วนี่นา ใช้ร่มได้กับทุกเรื่องแหละ

ขนาดเลี้ยงลูกบาสด้วยร่มยังเคยแล้วเลยนิ เราทึ่งมากๆเลย

ฟาร์ม : หา! จริงอะ! เดี๋ยวต้องไปเปิดไดอารี่เช็คดูแล้ว

ภูมิ : มีอีกเยอะแหละ แต่เราว่าฟาร์มน่าจะลองพยายามนึกดูเองนะ

เพราะถึงเปิดไดอารี่ไป มันก็ยังสู้นึกขึ้นมาเองไม่ได้หรอกมั้ง

ฟาร์ม : นั่นสินะ ... ว่าแต่หย่อนเมล็ดไปเลยได้ไหม

ภูมิ : เอาสิๆ เดี๋ยวเสร็จแล้วเราจะได้รดน้ำ เอ จะเอาน้ำจากตรงไหนดีนะ

ฟา่ร์ม : สงสัยต้องใช้บัวรดน้ำแล้วล่ะ ... เอ๊ะ นี่ฉันนึกได้เองนี่ ความทรงจำวัยเด็กคงเริ่มมาแล้ว

ภูมิ : ดีใจด้วยๆ ... อ้อ จะว่าไปเรามีน้ำพกติดตัวนี่นา (ผมพกขวดน้ำที่กระเป๋าเสมอ)

งั้นเราใช้น้ำจากขวดนี่ก่อนแล้วกัน แล้วไว้ต่อไปค่อยหาฝักบัวมารด

ฟาร์ม : แต่สงสัยต้องค่อยๆรดมั้ง ไม่งั้นเดี๋ยวน้ำมากไป

(ฟาร์มหยิบขวดน้ำจากผมแล้วค่อยๆรินบนเมล็ดถั่วเขียว สงสัยกลัวผมมือหนักไปมั้ง)

ระหว่างนั้นก็มีเสียงกริ่งเตรียมเคารพธงชาติดังขึ้นมา

ภูมิ : ไว้เดี๋ยวมาจัดการกันต่อนะ เดี๋ยวไปเคารพธงชาติไม่ทัน

ฟาร์ม : ว่าแต่จะจำได้ไหมเนี่ยว่าปลูกตรงไหน จะให้วางร่มไว้เป็นสัญลักษณ์ไหม

ภูมิ : ...อย่าเลยดีกว่า ร่มของฟาร์มสำคัญนะ ถ้าหายไปเราคงรู้สึกผิดแย่เลย

เดี๋ยวไว้เคารพธงชาติเสร็จเราจะวิ่งไปหาป้ายมาเขียนแล้วปักไว้ดีกว่านะ

ฟาร์ม : ขอบคุณนะ ถึงตอนนี้ฉันจะยังจำอะไรไม่ได้มาก แต่ความรู้สึกที่ผูกพันต่อร่มก็คงจริงแหละ

ภูมินี่เป็นคนที่ใส่ใจเพื่อนดีจังเลยนะ

ภูมิ : (เขิน)

...

หลังจากนั้นพวกเราก็รีบไปที่เคารพธงชาติจนทันอย่างหวุดหวิด

ระหว่างที่เสียงเพลงกำลังจะมา ฟาร์มก็หันมาคุยกับผมอีกเล็กน้อย

ฟาร์ม : อยู่กับภูมิแล้วเหมือนความทรงจำจะค่อยๆกลับมาเลยล่ะ

ถ้าปลูกถั่วเขียวแล้วควาทรงจำของฉันมันงอกขึ้นมาได้ก็คงดีสินะ

ผมแอบขนลุกกับการที่เธอคิดเหมือนกับที่ผมนึกไว้ในตอนแรก

หรือนี่เป็นชะตากรรมที่ผมได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่นี้กันแน่นะ

ไม่ว่าจะเป็นหน้าที่หรือไม่ ผมก็อยากทำอยู่ดี

ก็เป็นเพื่อนร่วมห้องนี่นา

...

- อ่านต่อตอนที่ 2 -

ยังไม่จบครับ ติดตามตอนที่สองต่อไปนะ เดี๋ยวถ้ามีแล้วผมจะเพิ่มลิงค์ไว้ให้

ทั้งๆที่ผมบอกไว้ในรายละเอียดการบ้านว่าการบ้าน7น่าจะโพสครั้งเดียวจบได้

แต่ไปๆมาๆผมก็ขอขยายเป็นมากกว่า1ตอนแล้วกัน เพราะจะเน้นเรื่องฟาร์มผนวกไปด้วย

ยังไงก็ติดตามกันต่อไปนะครับ ว่าทั้งถั่วเขียวและความทรงจำฟาร์มจะงอกงามได้แค่ไหน

ส่วนภูมิก็จงมีชีวิตเพื่อคนอื่นต่อไปสักพักนะ ก็ตัวเองยังหาเป้าหมายของตัวเองไม่เจอนิ เหอๆ