COCON DISH รวมมิตรโคค่อน

หมายเหตุ - ส่วนหนึ่งเป็นเรื่องราวส่วนตัว ไม่ใช่บทความมวลชนขนาดนั้น

แต่ก็เป็นอะไรที่อยากให้รู้กันเช่นกันครับ

ช่วงนี้ผมกำลังค้นคว้าเกี่ยวกับเรื่องไทย ๆ ในแง่มุมต่าง ๆ เพื่อใช้ในการเขียนการ์ตูน

โดยคราวนี้จะไม่ใช่แค่เรื่องไทยร่วมสมัย แต่จะย้อนไปถึงความเป็นไทยในอดีตด้วย

และไม่ใช่เพียงแค่ส่วนกลางอย่างกรุงเทพฯ หรืออยุธยา

แต่ผมศึกษาครอบคลุมไปถึงภูมิภาคต่าง ๆ ของไทยด้วย

การได้ที่ปรึกษาข้อมูลเบื้องต้นเป็นคนจากภาคต่าง ๆ ที่เป็นของเขาเอง

ทำให้ได้หลายแง่มุมที่น่าสนใจ หลายเรื่องที่คนกรุงอย่างผมไม่เคยรู้

นอกจากนี้การที่วิทยานิพนธ์ที่ผ่านมาทำให้ได้รู้จักภาคใต้มากขึ้นกว่าเดิมมาก

แต่จนถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่สามารถอ้างตัวได้ว่ารู้ทุกเรื่องแล้ว

ผมก็ยังต้องการคำแนะนำจากคนที่รู้ลึกและเข้าใจถิ่นตัวเองมากกว่าผมอยู่ดี

อย่างไรก็ตาม การสอบถามจากคนรู้จักนั้นก็จะได้เพียงแค่ข้อมูลบางส่วนเท่านั้น

ผมเลยมีไปหาข้อมูลทางอินเตอร์เน็ตเพื่อเสริมความรู้

และกำลังคิดว่าถ้าจะต้องลงลึกมากกว่านี้อาจจะต้องเข้าห้องสมุดด้วย

เพื่อที่ว่าเมื่อเราเขียนเรื่องราวที่อ้างอิงถึงสิ่งเหล่านั้น ไม่ว่าจะทางตรงหรือทางอ้อม

เราจะได้แสดงให้เห็นว่าเราได้พยายามค้นคว้ามาเป็นอย่างดีแล้ว

ไม่ใช่สักแต่เทียนเขียน เป็นคนกรุงที่ทึกทักเอาเองว่าเข้าใจแบบนั้นแบบนี้

มายาคติ เป็นสิ่งที่ทำให้เราเข้าใจอะไรเอาเองผิดไปมามากอยู่เหมือนกัน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือความคิดของการมองคนต่างภาค ต่างถิ่น

รู้ไหมว่า หนังสือเรียนสังคมที่เราได้เรียนกันมาตั้งแต่เด็ก

มันเป็นแค่แง่มุมของส่วนกลางเท่านั้น

ทั้งที่ในแต่ละภาคแต่ละถิ่นนั้น ล้วนมีประวัติศาสตร์และมุมมองเป็นของตัวเอง

พอได้อ่านเบื้องลึกของแต่ละถิ่นแล้วก็พบว่า

มีอะไรหลายอย่างที่ถูกซ่อนและบิดเบือนมากไปทีเดียว 

หนังสือเรียนเรามักทำให้เห็นความโหดร้ายของพม่าที่เผาทำลายบ้านเมืองของเรา

แต่รู้ไหมว่า ส่วนกลางอย่างอยุธยาหรือกรุงเทพฯ เองนั้น ก็ทำอะไรเฉกเช่นเดียวกันมากมาย

ประวัติศาสตร์(ส่วนกลาง)มักจะเขียนโดยผู้ชนะ

เราจึงอาจลืมไปว่าแท้จริงแล้วส่วนกลางก็ได้ย่ำยีท้องถิ่นเมืองอื่นมากเช่นกัน

ตอนที่อ่านเกี่ยวกับสงขลาช่วงเริ่มทำธีสิสก็ว่าหนาวแล้ว

ตอนที่อ่านแง่มุมจากปัตตานียิ่งหนาวกว่า

และยิ่งอ่านเรื่องราวของภาคต่างๆ ที่เป็นประวัติศาสตร์แล้ว

ทำให้พบได้ว่า

ถ้าเรายังยึดติดกับอดีตที่โหดร้ายอย่างเดียว

เราคงไม่สามารถมองหน้ากันได้เลย 

ประวัติศาสตร์ไม่สามารถลบเลือนหายไปได้

แต่มันก็เป็นบทเรียนให้เห็นว่า ไม่มีอะไรที่ดีไปกว่าการอยู่ร่วมกันอย่างสันติ

การเอาอดีตมาอ้างเพื่อหักห้างกันเองนั้น

เป็นการกระทำที่แสดงให้เห็นว่า ไม่รู้จักเรียนรู้อดีตเลยแม้แต่น้อย

นอกเหนือจากเรื่องประวัติศาสตร์ ก็ยังมีเรื่องแง่มุมของคนแต่ละภาค

ผมเองก็มีไปค้นคว้าเกี่ยวกับนิสัยโดยทั่วไปของคนภาคต่าง ๆ

ก็รู้อยู่แล้วว่ามันไม่จำเป็นว่าคนภาคนั้นภาคนี้จะต้องเป็นไปตามที่กำหนด

แต่การได้รู้ข้อมูลเบื้องต้นไว้บ้างก็ดี เพื่อเอาไปถามคนท้องถิ่นต่อไป

แต่ผลที่ได้ก็คือ

ผมพบว่าข้อมูลที่โพสกันในอินเตอร์เน็ตนั้น

มีไม่ใช่น้อยเลยที่เป็นข้อมูลซึ่งส่งเสริมให้เกิดความแตกแยก

ถ้อยคำที่รุนแรงและเหยียดหยามกันยั้วเยี้ยเต็มไปหมด

และหลายอันเกิดจากความไม่เข้าใจ แล้วยังทึกทักเอาเอง

อย่างที่เรียกว่า มายาคติ

อย่างไรก็ตาม ก็ยังมีข้อมูลที่เป็นประโยชน์อยู่เช่นกัน

เพราะยังมีคนที่มีความคิดเห็นที่เป็นกลาง และมีทัศนคติที่ดี

เคารพความแตกต่างระหว่างคนถิ่นต่าง ๆ

และสามารถอธิบายความเป็นไปของท้องถิ่นตัวเองได้ โดยไม่ต้องระรานใคร

ยังเป็นไปได้ใช่ไหม ที่เราจะอยู่ร่วมกันในสังคมประเทศไทยได้

ผมเชื่อว่าไม่มีภาคไหนที่ด้อยไปกว่าใคร

แต่ละภาคก็มีจุดเด่น ความพิเศษ และข้อดีที่แตกต่างกัน

และแม้ว่าเราจะมีหลายสิ่งที่ไม่เหมือนกัน

แต่เราก็ยังมีสิ่งที่เหมือนกัน เป็นเอกลักษณ์ของไทย

นั่นคือ ความเป็นมิตร และ อัธยาศัยไมตรีที่ดีงาม

ซึ่งเป็นสิ่งที่...

ผมเริ่มสงสัยแล้วว่า มันจะยังมีอยู่หรือไม่

ในใจก็ยังคาดหวังว่าน่าจะยังมีอยู่

และอยากให้มีอยู่ต่อไป

ทั้งหมดนี้ ทำให้ผมอยากลองทำอะไรสักอย่างที่แสดงให้เห็นว่า

เมืองไทยที่เต็มไปด้วยความหลากหลาย สามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างมีสุข

โดยที่ต่างฝ่ายต่างก็ยังคงไว้ซึ่งเอกลักษณ์เฉพาะตัว

และยังรักษาความเป็นไทยไว้ได้อย่างงดงาม

โดยผ่านการ์ตูน!

มันคงเป็นสิ่งที่ไม่ง่ายอย่างแน่นอน

เพราะสิ่งที่ผมต้องฝ่าฟันคือ ข้อมูลมากมายที่ถาโถม

รวมทั้งการที่จะเขียนอย่างไร เพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้งไม่ให้เกิดขึ้น

โลกแห่งอุดมคติที่อาจจะยังไม่สามารถเป็นจริงได้ตอนนี้

แต่ผมก็อยากให้เห็นว่า

ถ้าเราเคารพความแตกต่างและอยู่ร่วมกันได้อย่างสันติ

เมืองไทยจะน่าอยู่ขนาดไหน

ผมยังขอย้ำว่า

ผมไม่ใช่คนเก่งที่รู้เรื่องราวในไทยอย่างละเอียดลึกซึ้ง

ผมเป็นคนกรุง และไม่มีทางที่จะรู้อะไรได้ลึกเท่ากับคนท้องถิ่น(ที่สนใจเรื่องนี้)

ผมเพียงแค่เริ่มต้นด้วยความคาดหวังว่า

อยากสร้างโลกสมมุติที่น่าอยู่และทุกคนอยู่ร่วมกันได้ ผ่านการ์ตูน

เท่านั้นเองครับ

ป.ล. โครงการนี้มีจริง และกำลังซุ่มทำอยู่

แต่ที่มาเขียนเอนทรี่นี้ เพราะเกิดจากความอัดอั้นระหว่างหาข้อมูลครับ

ป.ล. 2 ผมไม่ใช่คนเพอร์เฟค แต่ผมก็อยากทำให้ดีที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้ ไม่ใช่ทำไปสั่วๆ