COCON DISH รวมมิตรโคค่อน

วันนี้ขอเก็บแรงเขียนสั้น ๆ เพราะว่าพรุ่งนี้มีศึกถ่ายรูปรับปริญญา

หวังว่าจะไม่มีเหตุอาเพศเกิดการประท้วงแถวย่านพญาไทนะ

ใกล้จะรับปริญญาแล้ว

ใกล้จะข้ามผ่านอีกช่วงของชีวิต

ขอคุยอะไรที่เป็นการบันทึกความคิดของตัวเองสักครั้งหนึ่งแล้วกัน

อาจดูมั่ว ๆ ไม่ได้เป็นบทความหรูหราหวังฮอตโพส ขอเขียนตามใจสักวันครับ

คำเตือน...คนเขียนไม่ได้เฟลนะ ไม่ต้องปลอบ (แต่ให้กำลังใจได้)

-----------------------------------------------------------------------

บล็อก... บันทึกการเติบโตทางจิตใจ

ถ้าใครที่อัพบล็อกมานานจนผ่านช่วงวัยหนึ่งของชีวิต

ลองกลับไปดูเอนทรี่แรกที่ตัวเองเคยได้เขียนไว้ดูสิครับ

แล้วจะได้เห็นตัวตนของตัวเองในอดีต

ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับว่าสมัยก่อนเขียนด้วยความเป็นตัวเองขนาดไหน

และปัจจุบันจิตใจมีการเปลี่ยนแปลงจากอดีตบ้างหรือไม่เช่นกัน

สำหรับผมนั้น ... บอกตรง ๆ ว่าพอลองย้อนกลับไปดูเอนทรี่ที่ต่ำกว่าปี 2007 แล้ว

... อยากลบทิ้งครับ

เพราะว่า

1. พิมพ์ผิดกระจุย ใช้ภาษาไทยไม่ถูกต้อง

เกิดจากอิทธิพลของ msn และสิ่งแวดล้อมในบอร์ดทั่วไป

เต็มไปด้วยคำว่า "จิง" "แระ" "คับ" และอื่น ๆ อีกมากมาย 

พอ ณ ตอนนี้ที่ตัวเองได้จริงจังกับการสะกดให้ถูกแม้ว่าจะเสียเวลามากขึ้น

แต่ย้อนกลับไปดูภาษาการคุยในสมัยก่อนของตัวเองก็รู้สึกละอาย

เราก็เคยผ่านช่วงเวลาแบบนั้นเหมือนกันแฮะ

2. แอบอีโมเหมือนกันแฮะเรา

มาคิดดู สมัยก่อนเราจะเศร้าจะเซ็งอะไรนักหนานะ

แต่ถ้ามองในมุมมองตอนนั้น มันก็เป็นเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่คอขาดบาดตายเสียจริง

คนเราเวลาที่เจอปัญหาที่ยังไม่เคยเจอก็แบบนี้แหละมั้ง

และสมัยก่อนผมยังใช้บล็อกเป็นที่ทางในการระบายอย่างเต็มที่ด้วย

ถึงในตอนนี้คงไม่ได้ทำแล้วล่ะ

ไม่ใช่เพราะว่าตอนนี้ชีวิตสุขีเต็มร้อยหรอกนะ

แต่เพราะว่าพื้นที่แห่งนี้มันไม่ใช่ที่ส่วนตัวอีกต่อไปล่ะ

หลังจากที่พบว่า แม้กระทั่งอาจารย์คณะ หรือญาติพี่น้อง ก็สามารถเข้าถึงได้

รวมทั้งคนในวิชาชีพเดียวกันอีกมากมาย ที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าใครเป็นมิตรเป็นศัตรูแล้ว

...คุยกับคนที่ไว้ใจเป็นการส่วนตัว คงจะดีที่สุดครับ

-------

ย้อนกลับมาเรื่องการเติบโตทางจิตใจ

ผมไม่ได้จะบอกว่าผมได้เติบโตเป็นอย่างดีแล้ว

ผมก็ยังมีความคิดที่ยังไม่เป็นผู้ใหญ่ในหลายเรื่อง

ผมยังอยากที่จะอิสระกับการทำงานตามใจฝันในช่วงเวลาหนึ่งของชีวิต

มากกว่าที่จะจมกับการทำงานให้คนอื่นไปตลอดกาลอย่างทันทีหลังจากที่เรียนจบ

แต่ผมก็ไม่ได้คิดจะวาดรูปเล่นไปวัน ๆ ถ่วงเวลาให้สูญเปล่าแน่นอน

ทุกงานที่ผมทำนั้น ผมได้คิดถึงอนาคตแล้วทั้งนั้น

ออกจะเริ่มเครียดด้วยซ้ำกับการกดดันตัวเองที่จะต้องทำผลงานที่สำเร็จจริงจัง

ท่ามกลางข้อครหาที่มีคน(มากกว่าหนึ่ง แต่ไม่หลายคน) บอกผมว่า

"ผมเป็นพวกทำงานอะไรก็ไม่เสร็จเป็นชิ้นเป็นอัน" หรือ "ดีแต่เล่า"

มันทำให้ผมทั้งเจ็บปวด และทั้งเกิดฮึดสู้ว่า จะต้องล้มล้างมันให้ได้

เหมือนที่เคยมีคนครหาว่า "โคค่อนวาดเป็นได้แค่หน้าตาแบบเดียวเท่านั้นแหละ"

ซึ่งผมก็ได้ลบล้างมันแล้ว ด้วยโครงการโรงเรียนลูกบาศก์ (วาดไปแล้วเกือบ 100 ตัวล่ะ)

ดังนั้นสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่ตรงนี้ มันคือความจริงจังที่จะทำงานให้ได้ผลงานจริง ๆ

ไม่ใช่สักแต่เล่าอีกต่อไป !

-------------------------------------

นึกถึงสมัยก่อน

ผมใช้บล็อกในการระบาย ในการโอดครวญ

ในการเล่าชีวิต ในการเล่าโครงการใหม่ที่อยากทำ

ผมเล่าแทบทุกอย่างที่ผมคิด

พอตอนนี้ ไม่รู้ว่ามันเป็นการเติบโตในแง่ดีหรือไม่

แต่ผมก็เริ่มที่จะพูดให้น้อยลง ไม่เล่าทุกอย่างที่เรารู้

ผมจะเล่าในสิ่งที่คิดว่าดีและเหมาะกับคนรับฟังเท่านั้น

จะไม่มีโหมดอีโมในบล็อกนี้อีกแล้ว (ถ้าไม่จำเป็น)

จะไม่มีพล็อตเรื่องที่ยังไม่เสร็จอีกแล้ว (เพราะเล่าไปก็โดนบ่นว่าไม่ทำ ทั้งๆที่ทำอยู่)

และคงจะไม่มีการเล่าประสบการณ์ชีวิต ที่พาดพิงถึงคนที่เสี่ยงที่จะมาอ่าน

ในเมื่อผมด้านไม่พอ ผมก็เลยอยากให้บล็อกนี้เป็นบล็อกสีขาวไปเลยดีกว่า

อยู่แบบสบายใจ ไม่มีปัญหากับใคร เป็นแนวคิดชีวิตของผมที่ไม่ได้บังคับให้ใครทำตาม

ผมก็คงจะเป็นผมแบบนี้ ผมสบายใจมากกว่าที่จะให้คนอื่นรู้สึกดีต่อผม

อย่างไรก็ตาม ...

ผมก็ทำใจได้แล้วว่า

ไม่มีทางที่จะทำให้ทุกคนในโลกใบนี้ชอบเราได้หรอก

ผมจึงไม่คาดหวังอะไรที่ฝันเฟื่องอีกต่อไป

ผมเลือกที่จะทำดีกับคนที่ผมคิดว่าคู่ควร

และผมจะเลือกที่จะทำงาน กับคนที่เห็นว่าผมพยายามที่พัฒนา

ผมขอเลือกสิ่งที่ดีให้กับชีวิตผม ในช่วงเวลาชีวิตของผมดีกว่า

ชีวิตมันสั้นและไม่แน่นอนครับ อย่าคิดว่าจะมีบั้นปลายชีวิตไว้ทำตามฝันเลย

จะฝันก็ทำตามฝันเสียแต่ตอนนี้ ตอนที่ยังมีลมหายใจ

เพราะชีวิตที่เต็มไปด้วยแรงกดดันในการทำตามฝัน

ผมเลยพยายามที่จะเล่าให้น้อยลง แต่จะทำงานให้มากขึ้น

มันก็เป็นอะไรที่ต้องใช้ความอดทนมากมาย

เพราะว่าแม้นั่งค้นคว้างานอยู่ไม่ใช่น้อย วาดก็ไม่ใช่น้อย

แต่ช่วงเวลาที่โผล่หน้ามาอัพก็มีแค่ตอนละครั้งเท่านั้นเอง

พอมาถึงตอนนี้

... เหมือนผมจะเริ่มลืมการมาคุยเล่นในบล็อกไปแล้ว

คิดแล้วก็ใจหาย

การเติบโตแบบนี้ก็ดูไม่ค่อยโสภาเท่าไหร่

เกือบจะเผลอตัวไปตลอดกาลแล้วเหมือนกัน

เอาเป็นว่าไว้ทำงานได้มากพอแล้ว

จะเอามาโพสไปพร้อมกับการคุยเพื่อทดแทนช่วงที่หายไปนะครับ

----------------------------------------------------------

สุดท้ายนี้

ผมก็เริ่มไม่คาดหวังแล้วว่าจะมีคนเห็นว่าผมมีความพยายามหรือไม่

เพราะผมคิดว่าที่ผ่านมาผมก็ได้แสดงในส่วนนี้มามากพอล่ะ 

ขั้นต่อไป ก็เหลือแต่ทำงานที่ตั้งเป้าไว้ให้เสร็จนั่นเองครับ

-------------------------------------

ป.ล. ปั่นไตลานตอนที่ 3 อยู่ครับ เขียนจนเหนื่อยแล้วถึงพักมาอัพ

จริง ๆ ก็เกือบจะเสร็จแล้ว แต่มันเหลือส่วนที่ยาก ส่วนที่ผมไม่คุ้นเคยในการวาด

ไม่อยากจะเผา อยากจะทำให้ดีที่สุด ดังนั้นขอเวลาไปจนถึงวันอาทิตย์ (เพราะเสาร์ผมไปถ่ายรูป)

ยังไงก็ติดตมต่อไปนะครับ สำหรับคนที่ยังสนใจงานผมอยู่ เหอๆ

ป.ล.2 ผมเริ่มใช้คำอุทานในบล็อกน้อยลง เป็นความตั้งใจให้บล็อกดูไม่น่าหงุดหงิดงุงิเวลาอ่านครับ

ป.ล.3 เดี๋ยวต้องมีคนมาพูดว่าผมเป็นคนจริงจังอีกแน่เลย ทั้งต่อหน้าและลับหลัง