COCON DISH รวมมิตรโคค่อน

อ่านตอนที่ผ่านมาได้ที่นี่

ตูน - ไตลาน(Tailan)

สิ่งที่ควรรู้ก่อนอ่าน

1. ไตลาน เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นมา ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับความจริงใด ๆ ทั้งสิ้น

2. ไตลาน เป็นดั่งโลกคู่ขนานของเมืองไทย มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เสมือนจำลองจากไทยหรือสยามในอดีต ตั้งแต่ภูมิศาสตร์ไปจนถึงวัฒนธรรม แต่ทั้งนี้ไม่จำเป็นว่าทุกสิ่งในไตลานจะต้องเป็นจริงในเมืองไทย อย่างไรก็ตามในทุกตอนจะมีชี้แจงเสมอว่าผมอ้างอิงจากอะไรบ้าง และอะไรเป็นส่วนที่ปรับแต่งเอง

3. ไตลาน เป็นโลกในอุดมคติซึ่งมีแต่ความสงบสุข ไม่มีสงคราม ไม่มีความบาดหมางในระดับที่รุนแรง (ถึงมีก็จะอยู่ในระดับที่น้อยที่สุดเหมือนเด็กทะเลาะกัน) เรื่องราวที่ก่อให้เกิดความขัดแย้งจะไม่ใช่ "ไตลาน" โดยเด็ดขาด

ถ้าเข้าใจแล้ว เชิญอ่านได้เลยครับ

ไตลาน

๓

ต่อไปจะเป็นข้อมูลเชิงลึกของไตลาน ที่คุณไม่จำเป็นต้องอ่านหากจะอ่านเอาสนุกเท่านั้น

นอกจากนี้ยังมีการสอดแทรกเกร็ดความรู้ต่าง ๆ เพื่อให้เป็นประโยชน์โดยทั่วกัน

หากใครยังไม่อยากอ่านอะไรยาว ๆ ก็เลื่อนไปดูภาพของแถมช่วงสุดท้ายเลยครับ

รอบนี้ขอคุยกันก่อน

เนื่องจากตอนนี้เดิมทีเป็นบทนำของตอนหลัก แต่เนื่องจากพอเขียนแล้วยาวขึ้นและมีบทสรุปในตัว

เลยขอตัดมาเป็นอีกตอนซึ่งมีลักษณะที่เป็นเชิงการพักยกมากกว่า ข้อมูลสำคัญจึงยังไม่มีมาก

และยังไม่ได้มีตัวละครหลักปรากฏตัว (ไม่นับยายกับเด็ก ๆ เป็นตัวหลักนะั)

แต่อย่าพึ่งคิดว่าผมแผ่วลงไปแล้วนะครับ

รับรองว่าคราวหน้าจะเป็นการเปิดตัวตัวละครสำคัญคนหนึ่งในไตลานแน่นอน

รู้จักเมืองไทยผ่านไตลาน ตอนที่ 3 

เรื่องที่ 1 - ขนมครก

ความจริงแล้วขนมครกอาจจะยังไม่ถึงกับเป็นขนมเด่นถึงขนาดที่เป็นไฮไลต์ของเมืองไทย

แต่ก็เป็นขนมไทยที่จัดได้ว่าคุ้นตาและยังร่วมสมัยมากที่สุดอันหนึ่งเลยล่ะครับ

และพอดีมันเข้ากับโจทย์ที่ผมตั้งใจว่าจะให้ฟรังฝึกซื้อของในตลาด

เลยเลือกเป็นขนมที่น่าจะมีกลิ่นหอมสะดุดความรู้สึก รูปร่าง และกรรมวิธีที่น่าสนใจ

ที่จริงแล้วยังมีขนมไทยอีกมากที่น่าเอามากล่าวถึง แต่รอบนี้ขอแบบสบายๆ ก่อนครับ

สำหรับข้อมูลขนมครก ดูได้ที่เว็บนี้ บ้านขนมไทย - ขนมครก

ในไตลาน... ก็จะให้เป็นขนมพื้นเมืองชนิดหนึ่งครับ ไม่ได้มีอะไรสำคัญมาก

ส่วนมุกที่เล่นกับขนมครกก็คือ เป็นขนมที่ร้อนลวกลิ้นได้ง่ายอยู่

ยิ่งถ้าทำใหม่ ๆ แล้วนี่แบบว่า... สุด ๆ

ส่วนเรื่องกลิ่นหอมนี่ ถ้าเป็นเจ้าอร่อยจริง ขอยืนยันว่าหอมครับ

(จึงสมมุติว่าขนมครกเจ้ายายแจ่มอร่อยเด็ดละกัน)

เรื่องที่ 2 - ทรงผมเด็กไทยในสมัยก่อน

ข้อมูลจากเว็บของ ครูบ้านนอกดอทคอม

http://www.kroobannok.com/blog/view.php?article_id=10733

แม้ว่าในเรื่องของไตลานไม่ได้มีการลงลึกเรื่องนี้

แต่เนื่องจากเห็นว่าเป็นข้อมูลที่มีประโยชน์ และหลายคนอาจยังไม่รู้กัน

ผมเลยขอคัดลอกเอามาให้อ่านดังนี้ครับ

เหตุผลของการไว้ผมทรงต่างๆ ของเด็กไทยโบราณ

1. ไว้ตามประเพณี เห็นคนอื่นเขาให้ลูกไว้ก็ให้ลูกของตนไว้บ้าง ส่วนใหญ่จะให้เริ่มไว้หลังจากที่ทำพิธีโกนจุกแล้วโดยจะเหลือผมตรงกระหม่อม ไว้ เพราะเชื่อกันว่า หากโกนผมทิ้งไปหมด ขวัญก็จะไม่มีที่อาศัยแล้วก็เริ่มไว้จนยาวตั้งแต่นั้นเรื่อยมา

2. ไว้เพราะเป็นการแก้เคล็ด เนื่องจากเด็กมักเจ็บไข้ อ๊อดๆ แอ็ดๆ อยู่เสมอ หรือเป็นเด็กที่เลี้ยงยาก ผู้ใหญ่เห็นว่าอาจเป็นเพราะไว้ผมธรรมดา เลยให้เปลี่ยนมาเป็นไว้จุก ไว้แกละ ไปตามแต่เห็นสมควร บางที่พอเปลี่ยนทรงผมแล้วกลายเป็นเด็กแข็งแรง เลี้ยงง่ายไปเลยก็มีค่ะ ส่วนใหญ่จะใช้วิธีเสี่ยงทาย โดยผู้ใหญ่จะไปหาดินเหนียวมาปั้นตุ๊กตาเป็นรูปเด็กไว้ผมทั้ง 4 แบบ คือ ผมจุก ผมแกละ ผมเปีย และผมโก๊ะ แล้วให้เด็กซึ่งยังเล็กๆไม่ประสีประสาเลือก หากเด็กจับตุ๊กตาที่ไว้ผมแบบใด ก็จะให้เด็กเปลี่ยนมาไว้ผมแบบนั้น หรือใช้วิธีเสี่ยงทายอื่นๆ เช่น เขียนชื่อทรงผมยอดฮิตทั้ง 4 แบบ ใส่กระดาษแยกออกเป็นแผ่นๆ ให้เด็กเลือกหยิบขึ้นมาแผ่นหนึ่งแล้วไว้ผมตามนั้น ด้วยเหตุนี้เด็กไทยสมัยโบราณบางที่ก็ไว้ผมทั้ง 4 แบบได้ ทั้งหญิงและชาย สำหรับพระราชโอรส พระราชธิดาหรือบุตรธิดาของขุนนางชั้นผู้ใหญ่นั้น นิยมไว้ผมจุกกันเป็นส่วนใหญ่ ส่วนลูกชาวบ้านทั่วไปนั้นนิยมไว้ทั้ง 4 แบบ

พระ ราชครูวามเทพมุนีฯ ได้แสดงความเห็นเกี่ยวกัยเรื่องการไว้ผมจุกไว้ในบทนำหนังสือ พระราชพิธีโสกันต์ว่า "การไว้จุกน่าจะรับเอาคตินิยามตามศาสนาสพราหมณ์ซึ่งเห็นเทพเจ้าในศาสนา พราหมณ์ ไว้ผมยาว และขมวดมุ่นเป็นมวยไว้กลางศีรษะก็นำมาดัดแปลงเป็นทรงผมเด็ก ด้วยต้องการอยู่ในความคุ้มครองอารักของเทพเจ้า"

นอกจากนี้ประเพณีการไว้จุกและโกนจุกในอินเดียก็มีเช่นเดียวกัน เรียกว่า พิธีอุปนัยนะ และวันขึ้นปีใหม่ของพราหมณ(ตรียัมปวาย) ซึ่งเป็นวันที่พระผู้เป็นเจ้าลงมาเยี่ยมโลก ในวันแรม 5 ค่ำ เดือน 6 ซึ่งจะมีการโล้ชิงช้า ก็ได้จัดโกนจุกเด็กด้วย

1. ผมจุก คือผมที่ขมวดไว้ตรงขม่อม ราชาศัพท์เรียกว่า พระเมาลีหรือพระโมลี

2. ผมแกละ คือผมที่เอาไว้เป็นหย่อมหรือเป็นปอยที่ข้างศีรษะ เด็กบางคนก็ไว้แกละเดียว บางคนก็ไว้สองแกละ

3. ผมเปีย คือผมที่ปล่อยไว้ยาวให้ห้อยลงมา แต่ผู้ใหญ่จัดนำมาถักไขว้กัน และผูกไว้ให้ดูเรียบร้อย ผมเปียของเด็กไม่เหมือนกับผมเปียของสาวๆ ในปัจจุบันนะคะ ผมเปียของเด็กจะยาวเฉพาะส่วนที่ปล่อยไว้คลุมขม่อมเท่านั้น ส่วนอื่น ๆ บนศรีษะจะโกนเกลี้ยงเกลา แต่ผมเปียของสาว ๆ จะไว้ยาวทั้งศีรษะและรวบมามาทางด้านหลัง จัดการถักไขว้ให้ ดูเรียบร้อยและสวยงาม บางครั้งนำโบว์หรือเครื่องประดับอื่น ๆ มาติดไว้

4. ผมโก๊ะ คือผมที่ไว้เป็นหย่อมหรือปอยคล้ายผมแกละ แต่ไม่ได้ถักเปียอย่างผมเปีย เพียงแต่ผูกไว้ไม่ให้รุงรังจนสร้างความรำคาญให้แก่เด็ก

อีก เหตุผลหนึ่งที่ให้เด็กไว้ผมทรงต่างๆ เนื่องจากเมืองไทยเป็นเมืองร้อน หากให้เด็กไว้ผมยาวก็จะไม่สะดวก สร้างความรำคาญแก่เด็ก ดูแลรักษายากเพราะเด็กอยู่ในวัยซุกซน แต่ในขณะเดียวกันกะโหลกศีรษะหรือกระหม่อมของเด็กซึ่งชาวบ้านนิยมเรียกกันว่า "ขวัญ" นั้นยังบอบบาง คือยังต่อกันไม่สนิท โดยเชื่อกันว่าขวัญหรือชีวิตวิญญาณของคนเราอยู่ที่กระหม่อม หากสังเกตจะเห็นว่าบริเวณขวัญของเด็กแรกเกิดหรือเด็กเล็ก ๆ จะเห็นตรงกระหม่อมบาง ๆ เต้นตุบ ๆ จึงถือเป็นส่วนสำคัญของชีวิต ดังนั้นหากไปโกนผมตรงส่วนนั้นออก อาจเป็นอันตรายได้ จึงโกนเฉพาะส่วนอื่น ๆ ปล่อยตรง ขวัญไว้ เมื่อผมยาวมากขึ้น ปล่อยไว้ก็จะสร้างความรำคาญให้แก่เด็กและดูไม่เรียบร้อย จึงเกล้ามัดขึ้นเป็นจุก ซึ่งในสมัยโบราณนิยม ให้เด็กไว้ผมทรงต่างๆ ดังที่กล่าวมา

หากใครอยากดูภาพทรงผมแต่ละแบบ ดูได้ที่เว็บนี้ครับ

--> http://variety.teenee.com/foodforbrain/1423.html

รู้หรือไม่ #3

ทำไมยายชื่อว่า "แจ่ม"

- สารภาพว่ามันแวบขึ้นมาในหัวพอดี ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ (ก็บอกแล้วว่าเดิมทีตอนนี้เป็นแค่ตอนบทนำ)

เด็กสองคน

- ลากมาจากภาพตัวประกอบในตอนที่ 2 นี่แหละ ใช้คุ้มจริง ๆ

อื่นๆ 

ตามที่ได้เกริ่นไว้ในตอนต้น ว่าตอนที่ 3 นี้เป็นลักษณะของการพักยก

จึงไม่มีข้อมูลเสริมเพิ่มเติมครับ ไว้รอดูกันในตอนหน้าหรือตอนที่ 4 เลย

สำหรับในตอนที่ 4 นั้นที่จริงผมวาดไว้เกือบครบทั้งหมดแล้ว

ข้อมูลวิชาการก็เขียนเสร็จ ข้อมูลตัวละครใหม่ก็เตรียมไว้แล้วเรียบร้อย

แต่เหลือสิ่งที่ผมยังไม่เคยทำแล้คิดว่ายากน่าดู ก็คือ "ฉากแข่งมวย" ครับ

เป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้จริง ๆ ถ้ากล่าวถึงเมืองไทยแล้วไม่พูดถึงมวยไทยก็คงเหมือนยังเข้าไม่ถึงล่ะ

เอาเป็นว่าผมยังพยายามอยู่นะครับ คิดว่าถ้าไม่มีปัญหาอะไรคงได้อ่านในวันพรุ่งนี้ครับ