COCON DISH รวมมิตรโคค่อน

อ่านตอนที่ผ่านมาได้ที่นี่

ตูน - ไตลาน(Tailan)

*** เนื้อเรื่องของเวียงอิง สามารถอ่านได้โดยที่ไม่ต้องอ่านภาคหลัก(ไตลาน)ก่อน ***

(ดังนั้นใครที่พึ่งมาใหม่ อย่าพึ่งถอดใจเพราะต้องอ่านย้อนหลังเยอะเลยนะ ลองอ่านก่อนเถอะครับ) 

สิ่งที่ควรรู้ก่อนอ่าน

1. ไตลาน เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นมา ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับความจริงใด ๆ ทั้งสิ้น

2. ไตลาน เป็นดั่งโลกคู่ขนานของเมืองไทย มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เสมือนจำลองจากไทยหรือสยามในอดีต ตั้งแต่ภูมิศาสตร์ไปจนถึงวัฒนธรรม แต่ทั้งนี้ไม่จำเป็นว่าทุกสิ่งในไตลานจะต้องเป็นจริงในเมืองไทย อย่างไรก็ตามในทุกตอนจะมีชี้แจงเสมอว่าผมอ้างอิงจากอะไรบ้าง และอะไรเป็นส่วนที่ปรับแต่งเอง

3. ไตลาน เป็นโลกในอุดมคติซึ่งมีแต่ความสงบสุข ไม่มีสงคราม ไม่มีความบาดหมางในระดับที่รุนแรง (ถึงมีก็จะอยู่ในระดับที่น้อยที่สุดเหมือนเด็กทะเลาะกัน) เรื่องราวที่ก่อให้เกิดความขัดแย้งจะไม่ใช่ "ไตลาน" โดยเด็ดขาด

สิ่งที่ควรรู้เพิ่มเติมในภาค"เวียงอิง"

4. เวียงอิงเป็นดั่งโลกคู่ขนานของภาคเหนือของไทย เฉกเช่นเดียวกับข้อ 2 ไม่ จำเป็นต้องเทียบเคียงกับความเป็นจริงได้ทุกอณู แต่ผู้เขียนจะพยายามเอามาให้เหมือนที่สุดเท่าที่จะทำได้ หากจะมีการเปลี่ยนแปลงรายละเอียดส่วนไหนก็จะมีการชี้แจงไว้ท้ายเรื่องเพื่อ ไม่ให้เกิดความสับสน

5. ช่วงเวลาในภาคเวียงอิงจะเดินเรื่องไปพร้อมกับภาคหลักตั้งแต่ตอนที่ 0 โดยตอนที่ 1 สามารถเทียบเคียงกับช่วงที่ฟรังพึ่งมาเยือนไตลานได้ และจะเดินเรื่องไปเรื่อย ๆ จนถึงจุดที่ฟรังมาเยือนเวียงอิง

คุยก่อนอ่าน

1. สำหรับคราวนี้เราจะมาเริ่มต้นกันใหม่ กับตัวละครใหม่ และสถานที่ใหม่กันล่ะ

2. เอนทรี่นี้ใช้เวลาเตรียมพร้อมและวาดเขียนนานกว่าที่คิดมาก แต่ก็คิดว่าคุ้มค่าที่ได้ทำ

3.ทำตอนนี้เสร็จ ผมเริ่มเข้าใจล่ะว่าทำไมชาวเหนือถึงได้ภูมิใจวัฒนธรรมท้องถิ่น

เอาละ ไปอ่านกันเลยดีกว่าครับ

ไตลาน

เวียงอิง

๑

ต่อไปจะเป็นข้อมูลเชิงลึกของไตลาน ที่คุณไม่จำเป็นต้องอ่านหากจะอ่านเอาสนุกเท่านั้น

นอกจากนี้ยังมีการสอดแทรกเกร็ดความรู้ต่าง ๆ เพื่อให้เป็นประโยชน์โดยทั่วกัน

หากใครยังไม่อยากอ่านอะไรยาว ๆ ก็เลื่อนไปดูภาพของแถมช่วงสุดท้ายเลยครับ

รู้จักภาคเหนือของไทยผ่านเวียงอิง ตอนที่ 1 

ก่อนที่จะเข้าเรื่อง ผมขอขอบคุณพี่โน๊ต vayuki ที่คอยแนะนำและช่วยหาข้อมูลเกี่ยวกับภาคเหนือให้ผมตลอดโครงการ เพียงแค่ผมตัวคนเดียวผมคงไม่สามารถหยิบจับเรื่องราวล้านนามาได้เยอะขนาดนี้ หรอก

สำหรับเนื้อหาต่อไปนี้ ผมจะวางไว้เพื่อเป็นการทบทวนตัวเอง อีกทั้งเป็นการต่อยอดจากการ์ตูนเพื่อให้ผู้อ่านได้รู้จักภาคเหนือของไทยมาก ขึ้น แล้วเราจะพบว่ายังมีอะไรดี ๆ ในเมืองไทยที่เราคิดว่ารู้แต่ความจริงเราอาจจะยังไม่รู้จริงก็ได้ครับ

------------------------------------------------------------  

เรื่องที่ 1 - ชาวล้านนา

ขอนำเนื้อหาบางส่วนจากหนังสือ "สยามนิรมิต มหัศจรรย์วัฒนธรรมสยาม" ที่ผมซื้อตอนที่ไปดูการแสดงสยามนิรมิต (ซึ่งเป็นที่มาของการ์ตูนไตลานเชียวนะ) ได้อธิบายไว้ได้กระชับและได้ใจความ มาใช้อธิบายลักษณะและที่มาที่ไปของชาวเหนือครับ  

...เนื่องด้วยล้านนาเป็นนครรัฐที่ค่อนข้างสงบ สุข อุดมสมบูรณ์ ชาวเมืองเลื่อมใสศรัทธาในพระพุทธศาสนา ยึดมั่นขนบธรรมเนียมประเพณี ไม่ค่อยมีสงครามรบพุ่งกับเพื่อนบ้าน อาณาจักรล้านนาจึงสามารถธำรงรักษาวัฒนธรรมประเพณีของตนสืบทอดต่อเนื่องกันมา อย่างยาวนาน

และด้วยความอุดมในทรัพยากร ธรรมชาติ ภูมิอากาศก็เย็นสบายเพราะพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นทิวเขาสูง ผู้คนจึงมีอุปนิสัยนุ่มนวลอ่อนหวาน ยิ้มแย้มแจ่มใส มีน้ำใจไมตรี ใจเย็น ไม่เร่งร้อน...

(มีข้อมูลมากกว่านี้ แต่ยังไม่เกี่ยวกับตอนนี้เลยขอยังไม่ยกมา) 

สำหรับ ผมซึ่งเป็นคนเมืองกรุงเทพฯนั้น อย่างน้อยก็ต้องรู้เรื่องการที่คนภาคเหนือโดยทั่วไปมีลักษณะนุ่มนวลอ่อนหวาน เพียงแต่ว่าพอเราได้รู้ที่มาที่ไปทางภูมิศาสตร์ และประวัติศาสตร์ อันส่งผลต่อวัฒนธรรมและการดำเนินชีวิต ก็จะทำให้เราเข้าใจความเป็นไปได้มากขึ้นครับ

ที่จริงแล้วการเป็นดินแดนที่สงบร่มเย็นเป็นเวลานานแม้แต่ในประวัติศาสตร์จริง(ไม่ใช่ไตลานก็สงบ) ทำให้งานศิลปะของภาคเหนือมีความประณีตละเอียดอ่อนและพัฒนาจนเป็นเอกลักษณ์ เฉพาะตัวอีีกด้วย แต่เรื่องนี้ไว้พูดกันในตอนหน้าที่จะเล่นเรื่องนี้โดยตรงครับ

ในเวียงอิง... จะเอามาปรับใช้ดังนี้

1.1 บรรยากาศโดยรวมของเวียงอิงจะเหมือนโลกที่เวลาไหลไปอย่างช้า ๆ ไม่รีบเร่ง ซึ่งผมแสดงออกมาด้วยภาพบรรยากาศเมืองในสองภาพแรก ที่จะไม่พลุกพล่าน แต่จะดูสงบและงามสง่าสมเป็นเมืองในหุบเขาครับ (แต่ไม่เห็นทิวเขาในภาพนี้เพราะวัดจะอยู่ส่วนที่สูงหน่อยของเมืองครับ)

1.2 ชาวเวียงอิงส่วนใหญ่จะนุ่มนวลอ่อนหวาน ซึ่งในส่วนนี้จะเป็นเพียงแค่ภาพรวมเท่านั้น ในชีวิตจริงมันก็มีความหลากหลายอยู่ดี เช่น เด็ก ๆ ก็คงไม่น่าจะนิ่งสงบอย่างสุดขีดตั้งแต่เด็ก แต่น่าจะยังซุกซนตามวัยมากกว่า

1.3 "คำแปง" เป็นสาวชาวเวียงอิงในอุดมคติ นุ่มนวลขั้น MAX และอ่อนหวานอย่างเป็นธรรมชาติ ความนิ่งสงบของเธอนั้นจะต่างจาก"การะเกด"อย่างชัดเจน ทั้งนี้เรื่องวัยก็มีส่วนอยู่บ้าง บอกล่วงหน้าว่าคำแปงอายุเท่ากับ"กล้า"นะ (18)

------------------------------------------------------------ 

เรื่องที่ 2 - บะข่างโว่

บะข่างโว่คือ ลูกข่างชนิดหนึ่ง พิเศษตรงที่มีเสียงดังด้วยหลักการภูมิปัญญาอันชาญฉลาดของบรรพบุรุษ โดยการเกิดแรงดันของลมที่อัดเข้าไปในกระบอกไม้ไผ่ซึ่งเจาะรูเฉียง เมื่อกระบอกไม้ไผ่หมุน แรงดันลมจะทำให้เกิดเสียง โว่...โว่... ก้องไปทั่ว  

^ (อ้างอิงจาก http://www.oknation.net/blog/antbuc/2009/02/08/entry-1)  **ใครใคร่อยากรู้แบบเต็มขอให้ไปอ่านที่เว็บครับ

นอกจากข้อมูลเบื้องต้นแล้ว ผมได้พบคลิปแนะนำ"บะข่างโว่"ที่ทำไว้น่ารักดี ขอแนะนำให้ไปดูกันเองได้ที่นี่ครับคลิป youtube แนะนำ"บะข่างโว่" จากบล็อกของคุณ plin ที่ bloggang

**updated เจ้าของคลิปอนุญาตให้มาแปะที่นี่ล่ะ ขอบคุณมากครับ

ในเวียงอิง... จะเอามาปรับใช้ดังนี้

2.1 ในเวียงอิงนั้น บะข่างโว่จะยังมีการเล่นกันทั่วไป และมีการแข่งกันเป็นพิเศษตามเทศกาลสำคัญเช่นงานวัดด้วย นอกจากนี้ยังมีการสืบทอดการเล่นและการทำลูกข่างมีเสียงแบบนี้จากรุ่นสู่รุ่น ด้วย ดังที่คำปูนได้ฝึกการทำลูกข่างจากปู่ และในอนาคตก็อาจมีการสอนต่อไป ตราบใดที่คนในชุมชนยังเห็นความสำคัญของมันครับ

------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------ 

เบื้องหลัง-ที่มาที่ไปของตอนที่ 1 

ความจริงแล้วผมได้รู้จัก "บะข่างโว่" ครั้งแรกตั้งแต่ปลายปีก่อนแล้ว จากการไปชมนิทรรศการพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น ที่ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธรเป็น ผู้จัดขึ้น แล้วมีพิพิธภัณฑ์พื้นถิ่นจากทั่วเมืองไทยมาจัดแสดงศิลปวัฒนธรรมประจำท้อง ถิ่นตัวเองมากมาย และ "บะข่างโว่" ก็อยู่ในบูธแรกที่ผมได้เข้าชมด้วยซ้ำ ได้ลองเล่นแบบงง ๆ ด้วยล่ะ แต่เนื่องจากตอนนั้นเป้าหมายการเข้าชมของผมอยู่ที่การมาศึกษาวัฒนธรรมภาคใต้ เลยยังไม่ได้่เจาะลึกสนใจในภาคอื่นเท่าไหร่นัก

------------------------------------------------------------  

แนะนำตัวละคร

คนที่ 5 - คำปูน (ปูน)

IMAGE - เด็กชาย / ว่าที่หนุ่มเหนือ(อีกนาน) / สดใส-แสนซน-สมวัย 

กายภาพ - เด็กชายวัยกำลังโต (11ปี) / ผิวขาวแบบชาวเหนือ / ผมสีดำ / ตาสีน้ำตาลเข้ม / ผมสั้นตรง 

เครื่องแต่งกาย - ใส่ชุดพิ่นถิ่นชาวเหนือ [ต้นแบบ] / โทนสีหลักของคำปูนคือสีครีม - สีผ้าดิบ แต่เปลี่ยนได้ตามสถานการณ์

นิสัย - สดใสร่าเริงสมวัย / นอบน้อมผู้ใหญ่ (ยกเว้นพี่สาว) / เป็นคนที่มีความตั้งใจสูงกับสิ่งที่สนใจ (เช่นของเล่น) / บ้ายอ / ขี้โอ่นิดหน่อย (อวดได้ในตอนชนะแล้วเท่านั้น) / ดื้อเป็นบางเวลา (โดยเฉพาะกับพี่สาวที่กล้าดื้อด้วย) /

บทบาท

- เป็นเด็กชาวบ้านธรรมดา

- เซียนบะข่างโว่ (รวมทั้งของเล่นอื่น ๆ ที่มีในเมืองนี้ แต่ไม่เด่นเท่าลูกข่าง)

spoil - * ไม่บอกก็น่าจะรู้ว่า ว่าคำปูนจะเป็นคนแรกที่ฟรังได้ทำความรู้จัก เมื่อตอนที่มาเวียงอิง *

รู้หรือไม่ # เวียงอิง 1

- ฉากเปิดตัวเวียงอิง คือ วัดพระธาตุลำปางหลวง เหตุผลที่เลือกที่นี่เพราะพี่โน๊ตแนะนำ และมันก็ได้บรรยากาศวัดเก่าสมกับเป็นธีมหลักของไตลาน เพราะไม่เพียงแต่ตัววัดที่ไม่ถึงกับทองอร่าม บรรยากาศรอบ ๆ ยังคงดูเป็นแบบโบราณสถาน คือเป็นกำแพงเก่า ลานดิน สนามหญ้า ซึ่งง่ายต่อการมาวาดให้ได้บรรยากาศเก่าแก่โดยไม่ต้องไปปรุงแต่งอะไรเพิ่มเลย

- บรรยากาศการเตรียมงานวัดนั้นผมได้แต่งขึ้นเองโดยอิงจากภาพถ่ายอื่น ดังนั้นมันอาจจะไม่ตรงกับความจริงที่เกิดในวัดนี้ ซึ่งก็ขอให้ย้อนกลับไปที่คำเตือนว่า "ไตลานไม่ใช่ประเทศไทย" นะครับ แต่ผมก็พยายามให้มันใกล้เคียงกับสิ่งที่ควรจะเป็นที่สุดครับ โดยการพยายามให้มันได้กลิ่นอายแบบล้านนาด้วยตุงและอื่น ๆ

------------------------------------------------------------  

สำหรับตอนหน้า ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดก็คงจะเป็นบรรยากาศงานวัดประจำปี และจะมีข้อมูลตัวละคร"คำแปง"ในช่วงท้ายด้วย แต่ตอนต่อไปอาจจะทิ้งช่วงนานหน่อยเพราะผมต้องเคลียร์งานอื่นที่คั่งค้างครับ (เพราะผมเอาเวลามาทำงานนี้ก่อนเพื่อให้คนอ่านไม่ต้องรอนานยังไงหละครับ)

สุดท้ายนี้ หากการ์ตูนชุดนี้ทำให้ใครสนใจเรื่องของดีจากวัฒนธรรมไทยมากขึ้น ผมก็ถือว่าผมได้บรรลุเป้าหมายการทำการ์ตูนเรื่องนี้แล้วล่ะครับ