COMIC-Projects

 
*หมายเหตุ - ชื่อเรื่องนี้อาจจะคุ้นตา แต่ไม่เกี่ยวกับลัคร หนัง หรือเพลงใด ๆ นะครับ
 
 
หลังจากที่เกิดไอเดียที่เล่นกับความโดดเดี่ยวและการสร้างโลกส่วนตัวมาหลายรอบ
ครั้งนี้ดูจะตกตะกอนมากพอที่จะเขียนออกมาได้เป็นเรื่องเป็นราวล่ะ
กับพล็อตที่เล่นกับเรื่องที่พยายามหลีกหนีมาตลอดชีวิต
 
การโดดเดี่ยวจากสังคม
อาจจะไม่โหดร้ายเท่าที่คิด ถ้าเราหนักแน่นจากข้างใน
 
แม้ว่าในชีวิตจริงคงยากที่จะเข้มแข็งได้ตั้งแต่เด็ก (นอกเสียจะมีปัจจัยพิเศษบางอย่าง)
แต่ถ้าเราสามารถยิ้มให้กับมัน ไม่เอามันมาบั่นทอนความรู้สึก
แล้วเอาเวลาไปหรรษากับสิ่งที่ดีต่อเรามากกว่า
 
เราอาจจะสามารถพูดแบบนี้ ด้วยสีหน้าแบบนี้ก็ได้
 
 
 
 
 
 
เตือนก่อนว่า ... หมอนี่ไม่ใช่ผมนะครับ
เป็นแค่ออริตัวหนึ่ง ... จริง ๆ นะ
 
 
ยังมีอีก ที่จริงเรื่องนี้ Surreal จะตาย หรรษาไม่มืดมนนะ
 
  ก็น่าจะเดาได้นะว่าเพื่อนของคนที่อยู่คนเดียวคืออะไร
แต่ขอให้สังเกตสิ่งที่อยู่มุมซ้ายล่างเอาละกัน
ลองตีความเอาเองนะว่าทำไมผมวาดแบบนี้ ขำ ๆ

 
คงจะเห็นแล้วว่าชื่อเรื่องซีรี่ส์นี้คือ "โดดเดี่ยว...ไม่เดียวดาย"
หรือภาษาอังกฤษที่น่าจะตรงกว่า คือ "Funny Alone" ครับ
 
 
ที่จริงเราน่าจะเคยเห็นการ์ตูนที่พูดถึงปัญหาความโดดเดี่ยวในสังคมวัยเรียนมาแล้ว
มีทั้งแบบดราม่า ดาร์ก จิตตก ประชดสังคม เอาให้เครียดตายห่า
หรือการ์ตูนเด็กดีที่จบแล้วทุกคนรักกันอะไรประมาณนี้
 
 
แต่ที่ผมจะทำ คงหลากรสอยากอารมณ์มากกว่านั้น
และตัวหลักที่จะเน้น คือการสร้างความหรรษาในความมืดมิดที่สังคมมอบให้ครับ
ก็ทำไมเราจะต้องให้สังคมมาตีคุณค่าตัวเองกันล่ะ ใช่ไหม
ส่วนจะเป็นวิธีอะไรบ้าง เดี๋ยวไว้ค่อยทยอยเล่าละกันครับ
 
 
ส่วนตอนนี้ ขอทิ้งท้ายเอนทรี่นี้ ด้วยสถานการณ์อมตะ
ที่เชื่อว่าบางคนน่าจะเคยเจอกันบ้าง
 
 
 
 
 
 
หนึ่งในความจริงอันแสนตลกร้ายที่หลายคนน่าจะเคยเจอ

ขอไม่พูดถึงประเด็นสาเหตุของการโดดเดี่ยวนะ
อยากบอกว่า ชีวิตวัยเรียนที่เหมือนจะอิสระจากหน้าที่การงาน
แต่เป็นระบบสังคมที่โหดร้ายต่อ "คนที่ไม่เหมือนคนอื่น" มากที่สุด

ไม่ว่าคุณจะเป็นคนโง่ คนเก่ง
คนชอบวาดรูป
หรือคนชอบอะไรที่ขัดกับคนอื่น
 
แต่เมื่อคุณไม่เหมือนคนอื่น
หรือคุณอ่อนแอเกินไป
...
นี่คือสิ่งที่คุณน่าจะเคยเจอสักครั้งในชีวิต
 
 
 
โดยทั่วไปแล้ว คนที่เคยเจอประสบการณ์แบบนี้
จะไม่อยากให้คนที่ไม่มีความผิดอะไรต้องเจอแบบที่ตัวเองเจอ
 
แต่สำหรับคนที่ชอบส่งเสริมการกีดกันคนอื่นก็... ช่างเหอะนะ ขำ ๆ
 
 
 
 
 
 
 
ถ้าผมทำได้แบบตัวละครที่ผมวาดคราวนี้ก็คงจะดี
ดังนั้นขอเน้นย้ำว่า นี่ไม่ใช่ตัวผม
 
เพราะผม... ไม่ได้มองโลกในแง่ดีแบบนั้นครับ
 
แต่ตัวละครนี้
พูดสิ่งที่ผมอยากจะพูดครับ
 
 
 
 
หวังว่าจะได้มีโอกาสเขียนต่อนะ
เพราะผมตั้งใจแล้วว่าจะเผชิญหน้ากับสิ่งที่อยากลืม
ด้วยการมาหาความสนุกกับการเขียนแบบนี้ครับ
 
 
ป.ล. ความจริงคิดพล็อตยังไงมันก็ดาร์กแฮะ ยิ่งยิ้ม ๆ แบบนี้ยิ่งดาร์กตายห่า
แต่ไม่เป็นไร ลองดูต่อไป