เหนื่อยกับการวางตัว
posted on 05 Nov 2009 12:30 by cocon in DIARY-Simpleคำเตือน
เอนทรี่นี้บ่นล้วน ๆ บ่นหนัก ๆ ไร้การเรียบเรียง
ขอทำตามใจตัวเองให้โล่งสักวันเถอะ
** หมายเหตุ
เป็นความกังวลที่ค้างคามานานล่ะ บางอันจริงๆก็ไม่ได้คิดไรมากแล้ว
แต่ขอระบายทั้งหมดออกจากหัวให้โล่งหน่อย
คิดเสียว่าถ้าได้พูดออกมาแล้วจะได้ไม่เก็บมันไว้ในใจอีก
เมื่อเข้าสู่โลกแห่งชีวิตจริง ที่ไม่มีสถาบันศึกษาเป็นเกราะกำบัง
ความกังวลในการวางตัวของผมก็นับจะยิ่งมากขึ้น ทั้งที่ของเดิมก็มากจนอยู่ไม่สุขอยู่แล้ว
ทุกครั้ง...ที่ได้รับฟังเรื่องของคนที่คนอื่นไม่ชอบ
ไม่ว่าจะเป็นนิสัย แนวคิด พฤติกรรม หรือการทำงาน
เราก็อดที่จะมานึกถึงตัวเราเองไม่ได้
ว่าเราเป็นแบบนั้นด้วยหรือเปล่า
จะมีคนมองเราในแง่ลบหรือไม่
จะมีใครพูดถึงเราเสียๆหายๆในตอนที่เราไม่อยู่หรือเปล่า
จะมีใครไม่ชอบการพูดของเราหรือไม่
หรือมีคนที่ไม่อยากคุยกับผม หรือแม้แต่ฟังผม
เขาไม่พอใจการทำงานของผมหรือไม่
แล้วในอนาคตผมจะยังสามารถทำงานต่อไปได้หรือเปล่า
แม้ว่ายังไม่มีอะไรเกิดขึ้นในตอนนี้
แต่จะเชื่อได้หรือไม่ ว่ามันไม่ได้เกิดขึ้นในที่ซึ่งเราไม่รู้
รู้ทั้งรู้ และหลายคนก็สอน ว่าเราไม่สามารถควบคุมความคิดของคนอื่นได้
แต่จะทำอย่างไร ในเมื่อปลายทางมันล้วนส่งผลกับชีวิตของเรา
ที่สุดท้ายก็ต้องอยู่ร่วมกับคนอื่นในสังคม
มันเป็นความคิดบ้า ๆ ที่สลัดไม่หลุดเสียที
ไม่กล้าบ่นให้คนอื่นรับรู้เท่าไหร่
เพราะเดี๋ยวก็ได้คำตอบเดิม ๆ ว่า "คิดมาก" อยู่ดี
แต่วันนี้ขอเสี่ยงเอามาอัพบล็อกอีกรอบ
เผื่อว่ามีคนที่คิดเหมือนกับผม จะได้รู้ว่าคุณไม่ได้คิดคนเดียว
(แล้วถ้าให้ผมรู้ว่าผมไม่ได้คิดคนเดียวก็คงจะดีด้วย)
จากคำขอตอนลอยกระทง (ที่นอกเหนือจากการขอขมาพระแม่คงคา)
ว่าอยากเป็นคนที่มีใจหนักแน่นมากกว่านี้
ไม่หวั่นไหวกับสิ่งต่าง ๆ จากภายนอกแบบที่เป็นอยู่ในวันนี้
อย่างน้อยถึงยังไม่สมบูรณ์ ก็ขอให้ได้มากขึ้น
ผมไม่ได้ว้าเหว่ เพราะผมรู้ว่ายังมีคนมากมายที่เคียงข้าง
แต่บางทีก็อดคิดไม่ได้ว่า การที่มีคนมากมายรอบตัวเรา
ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะอยู่ข้างเราเสมอไป
ผมเคยมีความกังวลบ้าๆเกี่ยวกับ Feed Subscribers ในตรง status
ว่าเมื่อมันมีจำนวนน้อยลง
มันเกิดจากที่เราทำอะไรไม่ดี หรืออัพอะไรน่าเบื่อหรือไม่
ถึงกับว่าจะอัพแต่อะไรที่สนุก มีสาระ และจะไม่บ่นพร่ำเพรื่อ
จนเกือบลืมไปว่า ที่นี่คือที่ของผม ที่ซึ่งผมควรจะใส่ความเป็นตัวผม
มาคิด ๆ ดู
ที่ผ่านมา ผมคงกดดันกับการสร้างเครดิตตัวเองมากเกินไป
ควบคุมการวางตัวของตัวเอง จนมันฝืนและชักจะไม่เป็นตัวของตัวเอง
ผมมักกลัวที่จะแสดงความคิดเห็น
กลัวที่จะให้คนอื่นรู้ว่าผมคิดยังไง
ไม่พอใจอะไร
อยากด่าใคร
หลายครั้งที่ผมอยากละทิ้งบทบาทคนดีบ้าง
แต่ก็รู้ตัวดีว่าเป็นคนทำเลวไม่ขึ้น
เพราะรู้ว่าสุดท้าย เราก็มักกังวลกับการกระทำของตัวเอง
โดยยังไม่ต้องมีคนมาตัดสินด้วยซ้ำ
ก็ได้แต่เก็บไว้
เก็บไว้
ถึงระบายให้ใครฟัง ก็พูดได้ไม่หมด
เพราะไม่รู้ว่าคนอื่นจะมีขีดจำกัดในการรับฟังแค่ไหน
หลายคนเห็นว่าผมคุยได้กว้างขวาง
แต่นั่นคือการวางตัวเพื่อให้ผมสามารถเข้าได้กับทุกคน
เพราะผมไม่รู้ว่า ถ้าผมคุยในสิ่งที่ผมอยากคุย จะมีใครฟังไหม
ผมอาจจะกลัวความเห็นที่ติผมอยู่บ้าง
แต่สิ่งที่ผมกลัวยิ่งกว่าคือความเงียบ
การไม่รู้ว่าคนอื่นคิดยังไง มันเกิดช่องว่างต่าง ๆ มากมาย
มีครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้วที่กว่าจะรู้ก็สายเกินไป
เสียความรู้สึกเพื่อนร่วมงานไป
จะคุยอีกครั้งก็มีแต่ความระแวง มองหน้าไม่ติด
มันทำให้ชีวิตผมยิ่งมีความระแวงต่อการทำงานมากขึ้น
กลัว ... ไม่อยากให้เป็นอย่างที่เกิดขึ้น
ชีวิตการทำงาน ไม่มีอะไรที่มั่นคงแน่นอน
ก็เหลือแต่ใจเรา ที่คงต้องมั่นคงมากกว่านี้
หนักแน่นกว่านี้เสียที
เอาล่ะ บ่นเสร็จแล้ว ไปทำงานต่อ
ป.ล. ผมรู้ว่าในตอนนี้บล็อกผมมันมีคนเข้าถึงมาก
และแม้แต่คนใกล้ตัวก็เข้าถึงได้
จนไม่เหลือความเป็นส่วนตัวแล้ว
แต่วันนี้ขอหน้าด้านมาบ่นล่ะ มีไรค่อยว่ากันอีกที ไม่ได้ด่าใครนี่นา

[ตูน]ไตลาน:หนองตา #1 กะปอม


