[CS] มนต์รักลูกไผ่ #0 บทนำ
posted on 19 Aug 2008 19:19 by cocon in CUBIC-schoolเรื่องราวต่อไปนี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม โรงเรียนลูกบาศก์ ครับ
ใครที่สนใจเกี่ยวกับเรื่องราวห้องเรียนจำลองแห่งนี้ก็แวะเข้าไปเยี่ยมชมได้นะ
...
Prelude
เห็นคนอื่นดันคู่้นู้นคู่นี้มาเยอะแล้ว ผมขอเป็นฝ่ายดันตัวละครที่อยากดันมั่งล่ะั
คราวนี้ขอเริ่มจากไผ่ก่อนแล้วกัน ให้มาเป็นพระเอกในเรื่องเต็มๆจริง (ภูมิไปพักก่อนแล้วกันนะ)
เรื่องราวต่อไปนี้ ขอต่อยอดจากการบ้านที่ 13 ของลี่ลี่นะครับ (โดยขอเอาบางส่วนมาใช้ด้วยนะ น้องดี)
ดังนั้นเพื่อให้อินกับเรื่อง ใครยังไม่อ่านให้ไปอ่านก่อนได้ที่นี่ครับ
--> http://chenli.exteen.com/20080728/cubic-school-13-1
เมื่อเข้าใจสถานการณ์อันหวานซึ้งของเจ้าไผ่แล้ว มาอ่านเรื่องราวต่อไปนี้กัน
(หมายเหตุ - ผมคงไม่ได้เขียนภาษาได้หรูเหมือนคนอื่นนะ
ขอตรงๆบ้านๆให้สมกับตัวละครแล้วกัน)
...
______________________________
มนต์รักลูกไผ่
บทนำ
...
แถวๆสระน้ำหลังโรงเรียนในช่วงพักเที่ยง
เป็นที่ซึ่งหนุ่มลูกทุ่งขี้น้อยใจมานั่งจ๋องอยู่เสมอ
ไผ่...เด็กบ้านนอกที่เป็นนักกีฬาทุนฟุตบอลจากต่างจังหวัดคนนี้
นอกจากในสนามฟุตบอลแล้ว มีเพียงแค่ที่นี่ที่เขารู้สึกว่าเป็นตัวของตัวเองได้
เขารู้ตัวว่าเป็นคนคิดมากและขี้น้อยใจ โดยเฉพาะกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง
อย่างเช่น...เรื่องความรัก
...
เพียงแค่ได้เข้าเรียนโรงเรียนลูกบาศก์ไม่นาน
เขาก็ตกหลุมรักสาวคนหนึ่งที่อยู่ห้องเดียวกัน เธอ...ซึ่งดูสูงเกินเอื้อม
รู้ทั้งรู้ว่ายังไงก็เหมือนกับดอกฟ้ากับหมาวัด แต่เขาก็ไม่อาจตัดใจได้
เพราะยิ่งเขาได้รู้จักเธอมากขึ้น เธอคนนั้นก็ยิ่งอยู่ในใจเขา
ลี่ลี่...คือชื่อของเธอคนนั้น คนที่ทำให้เขาหวั่นไหวจนถึงตอนนี้
...
แต่เพราะการที่เธอดูเป็นคุณหนูที่เพียบพร้อม
ทำให้ไผ่ไม่กล้าที่จะเข้าหา เพราะรู้สึกว่าตัวเองนั้นไม่คู่ควร
เขากลัว...กลัวว่าเธอจะมีท่าทีรังเกียจเขา
ที่เป็นเพียงแค่หนุ่มบ้านนอกเสียงเหน่อคนหนึ่ง
สุดท้ายแล้วเขาก็เลือกที่จะมองเธออยู่ห่างๆ
และพยายามที่จะไม่รู้สึกอะไรไปมากกว่านี้
...
ถึงไผ่คิดว่าแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว กับการได้แอบรักอยู่ข้างเดียวอยู่อย่างนี้
แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาต้องได้เห็นเธอคนนั้นได้พูดคุยกับผู้ชายคนอื่นมากขึ้น
เขา...ต้องทนเห็นผู้ชายคนอื่นเข้าหาลี่ลี่โดยที่เขาไม่กล้าที่จะทำบ้างเลย
...
ไผ่ซึ่งปกติก็ไม่ค่อยได้คุยกับใครอยู่แล้วเพราะกังวลกับเสียงเหน่อของตัวเอง
ก็เลยต้องอดทนเก็บไว้คนเดียว จนนานวันก็สะสมกลายเป็นความเครียด
เหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นในช่วงหลังก็เริ่มตอกย้ำความรู้สึกแย่ๆที่เกิดจากความขี้ขลาดของเขาเอง
เขาปล่อยให้คนอื่นได้สนิทสนมกับลี่ลี่มากขึ้นเรื่อยๆ โดยที่เขากลับยังไม่เริ่มต้นทำอะไร
...
จนวันหนึุ่งความอดทนก็ขาดสะบั้น เมื่อเขาได้เห็นลี่ลี่กอดเย้เยอยู่ตั้งนาน
ทั้งที่เมื่อวานเขายังคอยอยู่เป็นเพื่อนตอนที่ทะเลาะกับเย้เยด้วยซ้ำ
หนุ่มเหน่อที่ปกติแล้วจะเงียบๆอยู่ๆก็กระแทกเก้าอี้เสียงดัง แล้วก็พุ่งพรวดออกจากห้องเรียน
จนทำให้เพื่อนๆอึ้งกันไปพักหนึ่ง ก่อนที่จะรู้กันว่าเป็นเพราะอะไร
มีคนให้ความเห็นในทันทีว่า "โรคขี้น้อยใจกำเริบ" นั่นเอง
...
คนขี้น้อยใจคนนั้นเดินออกมาที่สวนด้านหลังโรงเรียน
เตะกระป๋องที่อยู่บนพื้นกระเด็นไปไกล
"อาทิตย์ก่อนก็แข่งว่ายน้ำกับภูมิ เมื่อวันก่อนก็ยืนคุยกับยุ
เมื่อวานอินทรีก็ได้ไปกอด แล้ววันนี้เย้เยยังได้กอดอีกตั้งนาน
แล้วเราเคยได้เข้าใกล้อย่างนั้นบ้างมั๊ยเนี้ยยยยย..."
เขาพูดออกมาหลังจากที่อัดอั้นมานาน ที่เป็นสิ่งที่เขาต้องเก็บไว้มาตลอด
"ไกลอย่างนี้แล้วใครจะว่ายน้ำไปถึงล่ะ! "
ไผ่โยนก้อนหินลงไปบนผืนน้ำที่นิ่งสงบ
"ต๋อม"
"ไผ่จะว่ายน้ำไปไหนหรอจ๊ะ"
เสียงหนึ่งแทรกเข้ามา ทำเอาเขาตั้งตัวไม่ทัน
".. ลี่ลี่ " ไผ่มองอย่างตกใจ เขาไม่คิดว่าเธอจะตามมา
แล้วเธอจะได้ยินที่เขาพูดเหน่อๆไหมนะ
ไม่สิ...แล้วเธอจะได้ยินที่เราพูดก่ิอนหน้านี้ไหมเนี่ย!
...
แต่สุดท้ายแล้วเธอก็แค่มาคืนเสื้อแล้วก็เอาคุ๊กกี้มาให้
แล้วก็บอกว่า "ถ้าอยากว่ายน้ำไกลๆ ก็ต้องพยายามมากๆ เข้าใจมั๊ยไผ่"
เขาคิดว่าเธอยังไม่รู้ว่าที่พูดออกไปหมายถึงตัวเธอเอง
แต่เขาก็ดีใจที่เธอยังไม่รู้ เพราะเขายังขี้ขลาดเกินไปที่จะเข้าใกล้เธอมากกว่านี้
อย่างไรก็ตาม เขาก็ยังแอบหวังว่า ด้วยระยะเท่านี้ แต่อยู่ด้วยนานๆหน่อยได้ไหมนะ
...
"วันนี้อากาศดีนะน่าจะอยู่ตรงนี้นานๆนะ..."
ไผ่มองไปที่สระบัวด้านหน้า ด้วยใบหน้าที่นิ่งเงียบ
แต่ในใจนั้นกำลังลุ้นคำตอบที่จะมาจากเธอด้วยความรู้สึกที่สั่นไหว
...
..
.
"อื้อ ตรงนี้อากาศดีจริงๆ"
ลี่ลี่เดินมายืนข้างๆไผ่ สูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอด
เสียงสูดลมหายใจของเธอ ทำเอาเขาเกือบลืมหายใจ
...
หลังจากที่เริ่มรวบรวมความกล้าได้ เขาเริ่มหันไปมองหน้าเด็กหญิงที่อยู่ข้างๆ
ผมสีน้ำตาลเปลือกไม้สะท้อนกับแสงแดดยิ่งเปล่งประกาย แก้มสีกลีบกุหลาบ
เขายิ้ม...กับความสุขเล็กๆที่ได้ในวันนี้
...
แม้ว่าเขาอยากจะเข้าไปใกล้เธอมากกว่านี้
แต่เขาก็หยุดไว้ที่ระยะนั้น และเฝ้ามองเธอต่อไปอย่างเงียบๆ
รู้ทั้งรู้ว่าถ้ายังแค่มอง เขาก็จะไม่ได้เธอมา
แต่สำหรับตอนนี้ ... ใกล้แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ
_______________________________________
Cocon's comment
ที่จริงแล้วตอนแรกว่าจะเขียนยาวกว่านี้ เพราะมีพล็อตเรื่องที่อยากจะเขียนอยู่
แต่พอเริ่มเขียนแล้วรู้สึกว่ายากแฮะ เพราะมันไม่ใช่ตัวละครที่เราคิดขึ้นมาเอง
ช่วงแรกในการเขียนผมเลยต้องง่วนไปกับการอ่านการบ้านเบื้องต้นของไผ่
อ่านการบ้านของลี่ลี่ผู้ซึ่งเป็นตัวละครสำคัญในโลกของหัวใจเจ้าไผ่
โดยเฉพาะการบ้าน13ที่ผมกะจะเอามาเล่าในมุมมองของไผ่เป็นบทนำของเรื่อง
แต่ผมจะเล่าแบบบุคคลที่สาม เพราะผมว่าคนอย่างไผ่ไม่น่าจะมาเล่าให้พวกเราฟังเองหรอกเนอะ
...
ผมพยายามถ่ายทอดความรู้สึกนึกคิดของไผ่ออกมาให้มากที่สุดในตอนแรก
เพื่อที่ต่อไปจะได้เร่งเครื่องดำเนินเรื่องได้โดยที่มีฐานรองรับ
แต่พอเขียนไปได้สักพักเลยรู้สึกว่าแค่เกริ่นก็ยาวแล้วเหมือนกันแฺฮะ
ถ้าเขียนต่อสงสัยจะยาวจนอ่านกันไม่ไหว แล้วที่จริงผมเองก็ยังไม่รู้จะเขียนยังไงด้วย
เลยขอหยุดแค่ตรงนี้ก่อนแล้วให้เป็นบทนำความรู้สึกของไผ่ที่จะเป็นรากฐานของตอนต่อๆไป
...
ที่จริงการบ้านนี้บางส่วนผมก็ก็อบข้อความการบ้านของลี่ลี่ไปเลยเพื่อให้รู้ว่าเหตุการณ์เดียวกัน
แต่ต่อไปผมจะเริ่มสร้างสรรค์เรื่องราวมาให้ความหวังกับความรักไปพร้อมกับการแกล้งไผ่ต่อไปครับ
...
ป.ล. ตอนแรกว่าจะวาดภาพประกอบด้วย แต่วันนี้เหนื่อยๆ ไว้คราวหน้าแล้วกัน